Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Cheers to you pink flamingo hater! (Go with the flo..at!)

Haters gonna hate. Thats what our wise men said. Think about it. Its what youre making fun of thats gonna punch you hard in da face after all fellas! We keep repeating how much we hate the ''american thing'' but in the end all we do is trying hard to copy every single part of their lifestyle. Once it goes big in America you have to make it big all over too. Anyway its not only about American stuff its generally about upcoming fashion trends. For instance a couple of months ago or so Greeks found out fidget spinner and from then on everyone owned more than 3! Even though I havent got one I can admit that it is addictive and one can keep doing it for hours and hours! So the past few weeks spinners were replaced by pink flamingos in the pool (Katy Perry must have known better back when 'Last Friday night' was released!) . So now in order to be ''in'' on the beach and once you respect your summer self fashion requires a cute pink flamingo float! Back when I was a child we used to have all Flintstone character's floats!! So if you carefully consider that a float, any kind of float, a pink flamingo indeed, harms no one. There are two types of people out there now. The ones who own one and take proud selfies inside their pinkie pet and the rest who wont shut up about how much the first ones bother them. They arent interested if its a flamingo, a spinner whatever. They have got one and only purpose. THEY ARE GONNA HATE. Why? Because hating is even more fashionable than being truly with the flow. They think that theyre making some kind of a difference or something. They consider themselves as innovators but in fact they are the most mainstream part of the society they just dont have the ability to realize that. The world would be a better place if all those haters gathered their negative energy towards real problems that burden our society. 
(Το παρακάτω προιόν μεταφράστηκε-με άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε, διότι το google translate είναι αποδεδειγμένα ΜΗ κάτοχος lower!!)

Τι σας κάνανε μωρέ τα μαλακισμένα? Στέκουν εκεί άκακα, καμαρωτά και αναμφισβήτητα όμορφα και κολυμπάνε και αυτά δίπλα σου απολαμβάνοντας το καλοκαιράκι. Σύμφωνοι πως όταν βγαίνει μια νέα μόδα σπεύδουμε ωσάν κάτασπρα άβουλα προβατάκια να την ασπαστούμε αλλά εν τέλει όσο ενοχλητικοί μπορούν να γίνουν οι fanatics άλλο τόσο και κατά την ταπεινή μου άποψη ακόμα παραπάνω άξεστοι μπορούν να γίνουν οι haters. Διότι δεν τους ενοχλεί αυτό που κάνεις. Θα τους ενοχλούσε ότι στην ευχή και να έκανες. Τους ενοχλεί που εσένα δεν  σ'ενοχλεί, πως να στο πω μάνα μου? Είναι μια ομάδα ανθρώπων-δικαστών οι οποίοι περιμένουν την επόμενη επιδημία μόδας που θα απλωθεί στο λεκανοπέδιο και παίρνουν το κλασικό πολυφορεμένο επικριτικό ύφος τους, τη βέργα τους και... όποιον πάρει ο χάρος. Θα σε μισούσαν είτε είχες το φλαμίνγκο είτε όχι. Τους ενοχλεί που είσαι μέρος μιας ομάδας ενώ εκείνοι θεωρούν πως δεν ανήκουν σε μια εξαιρετικά συγκεκριμένη αδελφότητα. Το χείριστο όλων και αποκορύφωμα είναι το λειτούργημα που θεωρούν πως κάνουν και πιστεύουν ακραδάντως πως ο ιερός σκοπός τους είναι η αφύπνιση των υπνωτισμένων προβάτων μπας και αλλάξουν κ εκείνοι στρατόπεδο και πάνε με τους ''ξύπνιους''. Εκείνα τα γατάκια που δεν μασάνε απο μόδες κ αηδίες. Εκείνους τους ατσίδες που απλά τόταλι χέιτ.
ΥΓ. Είμαι σε θέση να καταλάβω πως ούτε το εν λόγω κειμενάκι ανήκει σε κάποιου είδους επανάσταση και πως άπειρα έχουν γραφτεί για τους χειτερς αλλά έχω το γνώθι σ'εαυτόν πως δεν κάνω κάποιου είδους πρωτοπορία. Απλά εκφράζω μια άποψη να τα βγάλω απο μέσα μου βρε αδερφέ!!)

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Summer moved on...

We are about to say goodbye to June, the first-born child of summer. There are still two full hot and sandy months to go. However, think about it. Summer starts right after Easter for a Greek human being. Right after the Easter fast for the religious ones we go ahead eating poor lamp after lamp, tons of red eggs and of course our favorite chocolate Easter bunnies! Right after this traditional unhealthy food spree, we get kinda depressed cause the weather gets slightly warmer and its the pre-summer mode on. Hundreds of role models surround us and we feel helpless. Theres only one solution mates. Its about time you sew your pretty little mouth. You count your winter savings (if you are a lucky one owning such a precious treasure!) and then you run like the wind to the nearest gym and subscribe. Come on we both know that it aint gonna happen. Admit it. You took the first step but thats it. Youre crawling from now on. Unfortunately you are born in an extremely tricky era. You are raised believing that your worth depends on your weight, your skin color, your sex or your religious and political views. You arent taught how to be a genuinely kind hearted human being. You have to be tall, you have to be skinny, you have to face a perfectly shaped six fucking pack once you stare at the mirror. Otherwise it will break. And you know what they say.. a broken mirror comes with at least 7 years of bad luck... So then you do your best for that perfect image and you forget all about the real you. Our generation fears that they might someday be in love. Its the most unique feeling on Earth, yet it turns your skin pale and your heart cold. Because thats how you are raised. You think that once your significant other meets someone taller, thinner, prettier than you thats it. Game over. If you face such a situation that was your significUnt other honey, not your soul mate. People tend not to struggle for a better version of them, they only struggle to look better on the outside. Well heres some news fellas. It will fade away pretty soon. Accept who you are and do your best becoming even better, not completely flawless cause thats boring after all. Its so disrespectful trying to change who you are. A famous Greek journalist is no longer on ''this'' side cause she suffered for about 10 years with anorexia but finally it won. She thought she would be happy and problem free if her jeans seemed kinda loose and buggy and if she needed new skinny ones. You see more and more people suffer from mental illnesses nowadays as they arent struggling for a better life but for a better image. Read, travel, meet new people, discuss, get a dog, love, cry, laugh out so loud that all your negative vibes end up completely deaf. Finally please appreciate what you ve got before it becomes a painful memory.  

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Sweet tooth or junkie?

Αν σου ζητηθεί να ονομάσεις ένα ναρκωτικό εσύ, όπως και η πλειοψηφία, θα καταφύγεις στα πιο mainstream όπως κοκαίνη, ηρωίνη, χόρτο κτλ. Στην σκληρή για μας τους αθεράπευτα sweet toothληδες, πραγματικότητα όμως ένα από τα πιο υποτιμημένα και όμως πανίσχυρα ντρόγκια είναι όντως η άσπρη σκόνη. Και μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό. Εννοώ αυτό το δήθεν αθώο συστατικούλι που γλυκαίνει τον ουρανίσκο μας όποτε το προσθέτουμε στα φαγητά. Υπάρχει όμως και ανταγωνισμός καθώς στην αντίπερα όχθη στέκεται ο μαύρος κόκκος που συστήνεται ως πιο υγειινό υποκατάστατο. Εξού και όλη η Ελλάδα πίνει φρεντο εσπρεσια γλυκιά με μαύρη. Και διερωτώμαι τώρα εγώ. Μήπως λιγότερο κακό θα έκανες αν τον έπινες με μαύρ-ο? ΟΕΟ? Η νούμερο ένα εθιστική ουσία παγκοσμίως λοιπόν είναι μια σκόνη που μπορεί να βρει ο καθένας εντελώς νόμιμα μέχρι και στο συνοικιακό του μίνι μάρκετ. Πρόκειται για μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων που κάνει χρυσές δουλειές εις βάρος μας, ποντάροντας στην ευκολία με την οποία εθίζεται ο ανθρώπινος οργανισμός σε κάτι που του προσφέρει μια παροδική ευφορία. Γιατί κακά τα ψέματα το number 1 comfort food περιέχει αμέτρητους κόκκους ζάχαρης! Χωρίζεις? Πονάς? Δεν είναι τυχαίο που καρφώνεις μια θεόρατη κουτάλα μέσα στην οικογενειακή συσκευασία παγωτού αγάπη μου! Sugar makes you high but your nice butt gets low after consuming large amounts of that evil crystal white dust. Όσο μεγαλύτερες ποσότητες λαμβάνει ο οργανισμός τόσο πιο αχόρταγος γίνεται και ζητάει κιάλλο προκειμένου να ξαναφτάσει σε μια εικονική νιρβάνα. Ένεκα και του επίσημου ερχομού του καλοκαιριού σήμερα 1η του Ιούνη, να τονίσουμε πως μπορεί ο εν λόγω εθισμός να μην είναι τόσο εξωφρενικός όσο τα actual drugs αλλά οι επιπτώσεις του σίγουρα έχουν αντίκτυπο σε έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παγκοσμίως. Για να μην το ρίξουμε πρωτομηνιάτικα μόνο στην τραγικότητα των θανάτων από παχυσαρκία, ας σκεφτούμε και όλες εκείνες τις βασανισμένες ψυχές που η άνοδος της θερμοκρασίας τους προκαλεί σύγκριο και όχι χαρά και χαλάρωση. 

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Η παντοδύναμη της συνήθειας...

-Έχουμε πρόβλημα. -Το ξέρω. -Τι θα κάνουμε γι'αυτό? -Ξέρω γω.. Θα παλέψουμε..? -Κουράστηκα να παλεύω. -Κ εγώ. Τουλάχιστον επιτέλους κάπου συμφωνήσαμε... -Σταμάτα να φωνάζεις. Βαρέθηκα να ακούω την διαπεραστική φωνή σου. -Εγώ να δεις πόσο σιχάθηκα να βραχνιάζω. -Τι θα κάνουμε? -Θα φύγω. -Στο καλό. -Πάλι με κοιτάζεις ανέκφραστος? Πόση αδιαφορία πια? -Με μπούχτησε και μενα το ενδιαφέρον σου. -Και..? -Και τα 'παμε! -Κάτι σκέφτεσαι αλλά πάλι το κρατάς για τον εαυτό σου. Άσε με να σε καταλάβω. -Με πνίγει η προσπάθεια σου να με κατανοήσεις. -Σε πνίγω? -Ναι. -'Αντε πνίξου. -Συγγνώμη. -... -Έχω μετανιώσει. -... -Τι άλλο πρέπει να κάνω για να καταλάβεις πως το εννοώ? -... -... -Ποιά είναι αυτή? -Τα χουμε ξαναπει... -Δεν σε πιστεύω όμως. -Δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. -Να πας στα τσακίδια! -Απεχθάνομαι τις εκρήξεις και τα νεύρα σου όσο τίποτα. -Έτσι είμαι όμως και δεν θ αλλάξω για σενα. Αν δεν σ αρέσει φεύγεις. -(Κ έφυγε...) -Ή όλα ή τίποτα. -ΤΙΠΟΤΑ. Ένα μικρό δείγμα απλών καθημερινών ανθρωπίνων παρεξηγήσεων γιατί ζούμε στην εποχή που ότι δεν λύνεται, κόβεται. Πριν το κόψουμε απτη ρίζα όμως δεν έχουμε καν προσπαθήσει να βρούμε τη λύση του. Απλά απορροφάει τον καθέναν ο τιτανομέγιστος εγωισμός του και βυθιζόμαστε στο πείσμα μας. Πιο παλιά οι άνθρωποι έκαναν και κανέναν συμβιβασμό που & που αλλά σήμερα είμαστε όλοι τόσο μπουχτισμένοι που εν τέλει προτιμούμε την μοναξιά μας παρά να βελτιώσουμε τον εαυτό μας προκειμένου να συμβιώνουμε αρμονικά. Γιαυτό και τα εγγόνια μας θα συνηθίσουν τον παππού και τη γιαγιά χωρισμένους όπως και εμείς πλέον αποδεχτήκαμε πως ζούμε στην κοινωνία που 9 στους 10 γάμους μετατρέπονται σε μια διαζυγιάρα ΝΑ. Καλύτερα να μετανιώνεις για όσα έκανες και είπες παρά να τα πνίγεις μέσα σου και να σε πνίγουν. Όμως όντας εν βρασμώ ψυχής καλύτερα να μετανιώσεις που κόντεψε το κεφάλι σου να εκραγεί σαν ηφαίστειο παρά να σκεπάσεις κάποιον με μια λάβα κακίας και μίσους. Να ζυγίζετε τα πράγματα. Να θυμάστε πως ο χαρακτήρας σαφώς δεν αλλάζει αλλά η συμπεριφορά έχει κάθε ικανότητα να αλλάξει. Για τον χαρακτήρα μου ευθύνομαι εγω. Μα για τη συμπεριφορά μου εσύ. Γεμίσαμε ανθρώπους που συμβιώνουν από την παντοδύναμη της συνήθειας και άλλους τόσους που είναι meant to be μα τους καπελώνει το εγώ τους. Ώρες ώρες κοπανάμε και το κεφάλι μας στον τοίχο γιατί επαναλαμβάνονται σκηνικά που μας έχουν κουράσει ξανά και ξανά. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους οι οποίοι μας αραδιάζουν τις ίδιες ατάκες, νομίζουμε πως πάθαμε dejavouz και πως η ζωή μας είναι το ίδιο τραγούδι σε λούπα αγκαιν εντ αγκαίν. Έχουμε ξεχάσει όμως τον παράγοντα συνήθεια. Είναι ύπουλος και πάντοτε καραδοκεί. Είναι φορές που ωθείς τον εαυτό σου να έρθει αντιμέτωπος με το ίδιο πρόβλημα που σε βασανίζει γιατί αυτό και έχεις συνηθίσει μέχρι σήμερα. Έχεις συνηθίσει να ξυπνάς αργά, έχεις συνηθίσει να συμβιβάζεσαι με μια δουλειά που δεν σου προσφέρει χαρά, έχεις συνηθίσει να υψώνεις τείχη όταν θλίβεσαι, έχεις συνηθίσει να φοράς μάσκα για να νομίζουν πως είσαι καλά και έχεις συνηθίσει να φωνάζεις γιατί έτσι νομίζεις πως θα σ ακούσουν. Ίσως ήρθε η ώρα να φύγεις απτη βολή σου και να αντιμετωπίσεις κάτι καινούριο. Κάτι που θα κάνει καλό στην ψυχή σου γαμώτο.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

What if..?

Λένε πως οι ανασφάλειες μας έχουν την πιο ζωφερή φαντασία και γιαυτό καλό θα ήταν να τις κρατάμε σε μιαν ασφαλή απόσταση για να μην μας ξεκουφαίνουν με την εξίσου εκκωφαντική τους φωνή. Ο καθένας έχειι κομμάτια πάνω του, μέσα του για τα οποία κάθε άλλο παρά τιμή αισθάνεται και εαν μπορούσε με ένα απλό κλικ θα τα άλλαζε και θα τα μετέτρεπε σε αυτό το αψεγάδιαστο πρότυπο που έχει καρφωμένο στο υποσυνειδητό του. Ποικίλουν οι τρόποι που τις εκφράζουμε και τις διαχείριζομαστε. Πόσες ώρες απτην ζωή μας έχουμε δαπανήσει σ αυτά τα φανταστικά (κυριολεκτικά & μεταφορικά) σενάρια για την τέλεια ζωή μας σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αν είχαμε την υγεία μας και ήμασταν πλήρως αρτιμελείς δεν θα χαμε αφήσει extreme sports για extreme sports, θα χαιρόμασταν κάθε στιγμή της ζωής μας που τώρα θεωρούμε δεδομένη, θα ζούσαμε στο έπακρο, θα κυνηγούσαμε σαν ηφαίστειο τη λάβα τα όνειρα μας.. Αν ήμασταν πλούσιοι δε...(καλά αυτό είναι το αγαπημένο μας σενάριο) θα ήμασταν οι πλέον φιλάνθρωποι και δεν θ αφήναμε κανέναν να πεινάει ή να έχει βιοποριστικά προβλήματα. Θα κάναμε δωρεές σε ιδρύματα, θα βοηθούσαμε πλησίον και γενικότερα μάλλον θα μετατρεπόμασταν σε αγίους και θα μας κρέμαγαν σε εικονοστάσια. Οι πιστοί θα ένιωθαν σοκ και δέος στην εικόνα μας και θα σταυροκοπιόντουσαν ασύστολα μόλις την αντίκρυζαν! Πιπιλάμε με λύσσα την νόστιμη καραμελίτσα πως το χρήμα πάντα καταλήγει να βρίσκεται στα λάθος χέρια και πως αν η ζωή δεν ήταν άδικη και η τύχη μας οχι μουσαφίρισσα και μας έκανε και καμιάν αρμένικη βίζιτα που λένε, θα εκμεταλλευόμασταν υπερ το δέον κάθε καλοτυχία που θα μας υποδεχόταν με σύνεση και φρονιμάδα. Αντ'αυτού όμως μιας και δεν μας δόθηκαν ποτε αυτές οι επιλογές μπορούμε να κρίνουμε τους συνήθεις δακτυλοδεικτούμενους υπόπτους λέγοντας πόσο καλύτερα θα τα κάναμε όλα αν περπατάγαμε στα αστραφτερά πασπαλισμένα με ιερή τύχη παπουτσάκια τους. Μην κρίνεις για να μην κριθείς μεγάλε, μπάστα! Εκτός αν έχεις τόσο γερό στομάχι που αντέχεις μια λεκτική γροθιά. Φήμες λένε πως εκείνο το δεξί κροσέ με το μεταξωτό 'γάντι' πονάει πολύ παραπάνω απτο πατροπαράδοτο και αφήνει πολύ πιο έντονο στίγμα..! Εαν δεν σου δοθεί η ευκαιρία να κάνεις κάτι λοιπόν δεν ξέρεις με σιγουριά αν θα το απέρριπτες ή εαν θα το επικτοτούσες με μανία! Μην ζηλεύετε αυτούς που γεννήθηκαν τυχεροί και δεν χρειάστηκε ποτέ να παλέψουν για λόγους επιβίωσης ή έστω έβρισκαν τον αμοιβαίο έρωτα στην πρώτη αγκαλιά που έπεφταν!Γενικά μην χλευάζετε κανέναν γιατί μπορεί λιαν συντόμως να ταυτιστείτε μαζί του και κοιτώντας μια μέρα στον καθρέφτη να τον δείτε να σας κοιτάει τρομαγμένος. Ας χαμηλώσουμε λίγο την μύτη και το βλέμμα γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και στραπάτσα ξεγυρισμένα κάθε περιεχομένου. Ας επικεντρωθούμε ο καθένας στη δική του μάχη και όχι στο να χάσει ο διπλανός μας δην δική του προκειμένου να παρηγορηθούμε. Και ας θυμόμαστε που κ που ότι όλα στη ζωή είναι μαθήματα και όσοι βρίσκονται στον δρόμο μας δάσκαλοι. Πάντα να πιστεύετε σε κάτι ανώτερο. Μια ανώτερη δύναμη. Της ψυχής σας ρει!

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017


Όπως όλοι ήδη πολύ καλά γνωρίζετε δεν νοείται ...or!Ή Σορβαιβορ ή τίποτα! Παραδόξως βρισκόμενη στην αντίπερα όχθη μόνη και έρημη σαν αληθινός ναυαγός που παλεύει να επιζήσει απτην ακατανίκητη μανία σας με το εν λόγω παιχνίδι, μπορώ να δηλώσω πως δεν είναι τίποτα.. Μόδα είναι πάλι θα περάσει..Απλά τονίζω προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να αποφύγω την εξύβριση στο αλαβάστρινο προσωπάκι σας πορωμένα αιματοδιψή τηλεθεατοπουλίνια πως εμείς τα gameofthronia ήμασταν ελαφρώωως λιγότερο πρήξες απο εσάς! Παρόλα αυτά σίγουρα προκειμένου να κρίνεις κάτι ή κάποιον και να μπορείς να εκφέρεις άποψη σωστή και ολοκληρωμένη, καλείσαι να το γνωρίζεις πρώτα. Εκεί το χάνουμε όλοι, καταφέραμε να έχουμε άποψη για όλα και την υποστηρίζουμε μέχρι θανάτου. Χελλοου! Χαλαρώστε λιγάκι και πρωτού ξεδιπλώσετε είτε την κακία σας είτε το μελιστάλακτο κοπλιμάν σας να έχετε κάνει πρώτα μια μίνι έρευνα και να μην αραδιάζετε ένα κάρο παπαρολογίες κάθε λογής! Εν όψει λοιπόν πασχαλινής, Χριστιανικής κατάνυξης που ποτίζει το είναι μας αυτές τις πανάγιες μερούλες έχω να δηλώσω και εγώ κάτι.. Άκρως χαμηλόφωνα όμως και με ήρεμο πνεύμα. Θεούσες και αμαρτωλές τα δύο στρατόπεδα. Δεν θα ταχθώ υπέρ κανενός. Όχι γιατί πιστεύω, ούτε γιατί δεν πιστεύω. Γιατί πολύ απλά ζούμε σε μια τόσο υποτιθέμενη ανοιχτόμυαλη κοινωνία, μπορούμε να λάβουμε γνώσεις πλέον από τόσα μέσα, το ψάξιμο έχει γίνει αφάνταστα εύκολη υπόθεση καθώς δεν χρειάζεται πια να αφήσεις δαχτυλιές πάνω σε σκονισμένες εγκυκλοπαίδειες και βιβλία, όλα είναι εδώ στα χέρια σου. Με ένα κλικ φτάνεις εκεί που θες. Προσέξτε όμως γιατί ελλοχεύουν κίνδυνοι. Για να έχουμε σφαιρική άποψη χρειάζεται και ο αντίλογος. Τέλος πάντων οι φανατικοί πιστοί μισούν τους φανατικούς άπιστους (οι οποίοι εφέτο για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους έφτιαξαν και κίνημα!). Χάνουν και οι δύο πλευρές την ουσία. Είναι σαν να κοιτάζουν στον καθρέφτη. Από τη μέσα πλευρά οι σταυροκοπιόπουλοι και από την άλλη οι in need of exorcism! Είναι η άλλη μεριά του ίδιου νομίσματος. Μοιράζονται τις ίδιες αρχές ακόμα και αν εθελοτυφλούν. Απεχθάνομαι τον φανατισμό. Σε οτιδήποτε. Με ενοχλεί απεριόριστα. Όσο αφορά την ερωτική ζωή, την πίστη, τα πολιτικά, όλα. Κοιμήσου με όποιον γουστάρεις, πίστευε και (μή) ερεύνα & σταμάτα να δημιουργείς έχθρες για όσα έχουν να κάνουν με την πολιτική γιατί εάν όσοι είναι εδώ στην εξουσία ήταν για καλό τότε αυτό θα είχε αντίκτυπο σε όλα τα κοινωνικά στρώματα της κοινωνίας μας. Όχι μόνο στο σπίτι σου αλλά και στου διπλανού σου, του πλησίον σου πως το λένε? Η θρησκεία κακά τα ψέματα δεν αποτελεί κάτι το χειροπιαστό. Οπότε πάψτε να χλευάζετε εκείνους που ισχυρίζονται πως έχουν δει οράματα ή έχουν νιώσει κάποια στιγμή στη ζωή τους μιά αόρατη δύναμη. Σταματήστε να κρίνετε εκείνους που δεν έχουν αισθανθεί ποτέ το άγιο πνεύμα να βάζει ένα χεράκι να τους βοηθάει σε δύσκολες στιγμές και αφήστε τους να το ρίχνουν στην τύχη, στη μοίρα γουατεβερ. Όσο κανείς δεν σας ενοχλεί μάθετε να συνυπάρχετε και να σέβεστε τη διαφορετικότητα του εφόσον δεν την χρησιμοποιεί εναντίον σας. Και στην τελική να σας πω κάτι? Θα πρεπε κανείς να είναι τρελός για να μην θέλει να πιστέψει πως πράγματι υπάρχει μια ανώτερη δύναμη να μας προστετεύει. Δεν έχει αποδειχθεί όμως. Οπότε αφήστε το νόμισμα και όλες του τις πλευρές ξεχασμένο σε καμιά τσέπη και μην βιαστείτε να το ξεφορτωθείτε. Επίσης αν κανείς το άνοιξε ελπίζοντας να διαβάσει σχόλια για το σορβαιβορ ζητώ ταπεινά συγγνώμη απλά το χρησιμοποίησα προκειμένου να τραβήξω την προσοχή σας. Έπαιξα βρώμικα και ύπουλα, το παραδέχομαι. Guilty of charges. Απο κατορθώματα ζωής μέχρι σήμερα το πρώτο στη λίστα μου είναι πως δεν έχω δει ούτε ένα επεισόδιο survivor. Αλλά δεν πειράζει γιατί έχω στη ζωή μου ανθρώπους που όντως παλεύουν καθημερινά προκειμένου να σερβαιβ και μαντέψτε! Ούτε θα πληρωθούν αδρά για αυτό και αφανείς ήρωες θα παραμείνουν. Όσο κλισέ και αν ήταν αυτή η ατάκα είναι πέρα για πέρα αληθινή. Εύχομαι καλή ανάσταση στον καθέναν ξεχωριστά. Να αναστηθεί εκείνο το χαζοχαρούμενο παιδάκι μέσα σε όλους μας που πεθαίνει εύκολα και ανασταίνεται λίγο δυσκολότερα. Για άλλους το καταφέρνει βλέποντας αυτούς που αγαπάει να χαμογελάνε, για άλλους έρχεται όταν βρίσκουν το dream job τους, για άλλους όταν έρχεται ο σκύλος τους το πρωί και τους ξυπνάει γλείφοντας τους τη μούρη! Σας εύχομαι να περιτριγυρίζεστε από όλες αυτές τις όμορφες εικόνες και να πιστέψετε ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ. Στον εαυτό σας. Αυτό αρκεί! <3

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Στην απομόνωση...

Έπεσα πάνω σ ένα άρθρο σε σχέση με τον πιο απομονωμένο άνθρωπο του πλανήτη... Περιείχε πλούσιο φωτογραφικό υλικό και έσπευσα να το δω εναγωνίως, εφόσον έτρεμε η ψυχή μου μήπως η λήψη της φωτογραφίας μου δεν ήταν κολακευτική. Με φόβισε η ιδέα πως μπορεί να βρεθώ προ εκπλήξεως και αντί για τον εαυτό μου να αντικρίσω κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο ή ακόμα κάποιον πολύ καλό φίλο. Αγχώθηκα πάλι. Κ αν οι φώτο δεν ήταν επεξεργασμένες με τα σωστά φίλτρα του instagram? Και πότε ακριβώς μας τράβηξαν? Γιατί δεν το πήραμε είδηση να ρουφήξουμε λίγο κοιλιές τέλος πάντων? Να παριστάνουμε πως χαμογελάμε ανέμελα κοιτώντας με βαθυστόχαστο βλέμμα το κενό σε μια ταυτόχρονη προσπάθεια να ισιώσουμε πλάτη και να προτάξουμε στήθος? Και η όλη διαδικασία να επαναλαμβάνεται ασταμάτητα επί 100 μέχρι να καταλήξουμε στο τέλειο και αν... Έτσι απαθανατίζουμε πλέον κάθε στιγμή μας. Τόσο ψυχρά, τόσο στημένα, τόσο επιφανειακά. Τόσο κοπιάζουμε προκειμένου να φτιάξουμε μια σωστή εικόνα. Ψεύτικη. Μια εικόνα επεξεργασμένη και έτοιμη να τη μοιραστούμε με τον έξω κόσμο, με τους ''φίλους'' μας στο fb, insta, twitter και πάει λέγοντας. Βρέθηκα όντως προ εκπλήξεως όταν διάβασα το άρθρο και είδα φωτογραφία ενός ανθρώπου τον οποίο δεν ήξερα. Χάζεψα τις φωτογραφίες που τον απεικονίζουν αποκομμένο από τον πολιτισμό να ζει μόνος κάπου στη Βόρεια Ρωσία. Μόνος ξυπνά, μόνος κοιμάται, μόνος τρώει, μόνος εργάζεται, όλα μόνος. Σε όλες τις φωτογραφίες εκείνος και μόνο. Αυτό προφανώς τον καθιστά τον πιο απομονωμένο άνθρωπο του πλανήτη, όπως μαρτυρά ο τίτλος του άρθρου. Καθόλου εύστοχος κατά την ταπεινή μου άποψη. Στην απόλυτη απομόνωση βρισκόμαστε όλοι εμείς. Που είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο στα μαγαζιά, που έχουμε ένα κάρο ψευτο φίλους στο fb, που προέκταση του χεριού μας είναι αυτοί οι μικροί διάολοι που στόχος τους είναι να μας πείσουν πως μέσα από αυτούς ερχόμαστε ο ένας πιο κοντά στον άλλον... Πως χωρίς αυτούς θα βυθιστούμε στην απομόνωση. Στην πραγματικότητα όμως ο ερχομός τους στη ζωή μας έφερε την απόλυτη απομόνωση. Την απόλυτη εξάρτηση. Όχι από ανθρώπινη επαφή. Βγαίνουμε μαζί και ταυτόχρονα είμαστε χώρια. Ο καθένας στον μικρόκοσμο που κουβαλάει στα χέρια του και μέσα απ αυτόν είναι σε θέση να παρακολουθεί τον μικρόκοσμο του καθενός. Δυστυχώς η χειρότερη απομόνωση δεν είναι εκείνη του Slana Korotki όπως ονομάζεται ο μετεωρολόγος που ζεί και βασιλεύει στην μοναξιά του κάπου στην Αρκτική. Η χειρότερη απομόνωση όλων είναι η δική μου, η δικιά μας. Την απόλυτη μοναξιά την βιώνεις στον μέγιστο βαθμό όχι όταν είσαι μόνος, αλλά όταν βρίσκεσαι σ ένα χώρο γεμάτο ανθρώπους...

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Ήσουνα τι ήσουνα... μια παξιμαδοκλεφτρα..!

Προτού ξεκινήσετε να χορεύετε στους ρυθμούς του γνωστού λαικού άσματος, σκεφτείτε μισό λεπτό. Αναλογιστείτε τα σοφά και βαρύγδουπα λόγια του Χρηστάκη του Θηβαίου, ο οποίος έχει βαλθεί να μας τρελάνει! Δεν εξηγείται αλλιώς. Κάνει δυνατό come back δηλώσεων ο φίλτατος δουλευταράς! Μάλλον είναι φαν ενός μότο το οποίο πάει κάπως έτσι: ''There is no such thing as bad publicity''. Σου λέει η δημοσιότητα,παραμένει δημοσιότητα. Μαζί μου ασχολούνται πάλι είτε λέω σοφίες είτε λέω μπαρούφες και αμπελοφιλοσοφίες! Το όνομα μου φιγουράρει σε όλα τα σοσιαλ μιντια! Δεν νομίζω πως κανείς είναι σε θέση να υποδείξει τι πρέπει να τρώει μια οικογένεια και μάλιστα πενταμελής, την μέρα. Αν είναι δυνατόν! Ιδίως ένας άνθρωπος που μιλά εκ του ασφαλούς, τη στιγμή που το... αρνάκι το οποίο αναφέρει ως μη απαραίτητο, μπορεί να το έχει στο τραπέζι του κάθε μέρα. Να φάτε εσείς τα παξιμάδια και τις ελιές κύριε Θηβαίε. Σαφώς μην ξεχάσετε να καθαρίσετε και μια ντοματούλα...! Φτάνουν πια οι θυσίες από ένα σωρό οικογένειες. Καιρός να κάνετε και εσείς καμιά θυσία και οι όμοιοι σας. Αντί να προτρέπετε στον κοσμάκη να συμβιβαστεί με την αθλιότητα και να φλερτάρει κιόλας με την εξαθλίωση που βιώνει επί καθημερινής βάσης, σκεφτήκατε ποτέ εσείς ο ίδιος να βοήθησετε μια πενταμελή οικογένεια? Υποθέτω πως όχι, παρότι δεν σας γνωρίζω για να μιλήσω με σιγουριά. Τα λεγόμενα σας άλλα μαρτυρούν πάντως και από εκεί πιάνομαι και βγάζω συμπεράσματα. Η λύση σε μια κοινωνία που οδεύει με φόρα στο γκρεμό, που δεν προσφέρει καμία μα καμία αξιόλογη ευκαιρία σε νέους και κανένα αξιοπρεπές μέλλον σε μεγαλύτερους, δεν είναι η υποταγή. Δεν θα πούμε και ευχαριστώ που μας στερούν τα βασικά εφόδια να ζήσουμε. Δεν θα σταματήσουμε να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε επειδή μας το επιβάλλουν με ένα σωρό ΦΠΑ και φόρους στα οποία αδυνατούμε να ανταπεξέλθουμε. Αν εσείς λοιπόν θεωρείτε πως άνετα ζούμε και σαν ρακοσυλλέκτες κάντε ο ίδιος την αρχή! Δείξτε μας το δρόμο προς τον λιτό και απέριττο βίο και αφήστε τις φανφάρες...

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Fanatism drives you blind...

Άμα καταφέρεις και βρεις άκρη με φανατισμένους ανθρώπους σου αξίζουν μπόλικα συγχαρητήρια! Σ όποιον τομέα και να το επιδιώξεις όμως, μονάχα πάνω σε τοίχο θα πέσεις. Με φόρα κιόλας. Όχι τίποτα άλλο αλλά θα πονοκεφαλιάσεις και εσύ και άντε βρες άκρη. Είτε στην πολιτική, είτε στη θρησκεία είτε στις ομάδες. Είναι θλιβερό που δεν μεγαλώνουμε με κάποιες βασικές αρχές σε αυτή τη χώρα και αντί να ακούμε μόνο πόσο κακό κάνουν οι καταχρήσεις, τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια, κανείς δεν μας εξηγεί πόσο μεγάλο κακό δημιουργεί η έλλεψη σεβασμού της διαφορετικής άποψης.. Αυτό είναι πραγματική κατάντια. Βλέπω μέχρι και σήμερα, στην Ελλάδα που σιγά σιγά αποχαιρετάει το 2015 και οδεύει καλπάζοντας στο 2016, στην εποχή μιας καταρακωμένης Ελλάδας, που έχει χαθεί κάθε σεβασμός του κυβερνώντος προς τον πολίτη αλλά παραδόξως το αντίστροφο δεν φαίνεται να ισχύει. Βλέπω γύρω μου λοιπόν, μέχρι και στην κρίσιμη περίοδο οικομονικής εξαθλίωσης την οποία διανύουμε, ανθρώπους μικρούς και μεγάλους, να φανατίζονται ακόμη για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας! Να τάσσονται με πυρ, μανία και πάθος υπέρ κομμάτων τα οποία μας οδήγησαν με χίλια στην καταστροφη, να υποστηρίζουν ένθερμα ιδέες και ανθρώπους οι οποίοι φρόντισαν να πεινάσουμε. Αντί να αγανακτίσουμε και να κοιτάξουμε για μια φορά το κοινό συμφέρον, το γενικό καλό, εμείς εκεί... Επιμένουμε να ανάβουμε τη φλόγα στο κερί, όσες φορές και αν σβήσει ακαριαία.. Ακόμα και μέσα στη βροχή εμείς κρατάμε αναπτήρα και προσπαθούμε να ανάψουμε το καταραμένο το κερί. Δυστυχώς δεν δείχνουμε παρόμοιο ζήλο προκειμένου να συμβάλλουμε στην δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος. Ένα τρανταχτό παράδειγμα πως δεν είμαστε σε θέση να σεβαστούμε τη διαφορετική άποψη είναι το αμφιλεγόμενο θέμα της θρησκείας. Τον τελευταίο καιρό εμφανίζεται έντονα στο προσκήνιο το θέμα των θρησκευτικών στα σχολεία και εαν μια ενδεχόμενη απαλλαγή όσων θέλουν από το μάθημα, θα ήταν εφικτή ή όχι. Αφού καταστήσαμε δυνατόν πως είναι εφικτή τώρα ερχόμαστε να εξετάσουμε την ηθική πλευρά του πράγματος. Γιατί ένα σωρό αλλόθρησκοι ή και άθεοι να είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουν μια σειρά ανεπιβεβαίωτων ιστοριών για θεούς και δαίμονες που στο μόνο συμπέρασμα που προσπαθούν να καταλήξουν είναι πως ένας είναι ο σωστός θεός και μια η σωστή θρησκεία και όλα τα άλλα είναι μια ανήθικη πλάνη? Δεν είναι κάπως φασιστικό να αναγκάζεις έναν ανήλικο άνθρωπο να παρακολουθεί θεωρίες οι οποίες του διαμορφώνουν σόνι και ντε μια εικόνα για το είναι καλό και τι κακό δίχως την επιλογή να το ψάξει και λίγο μόνος του? Θα μπορούσε βέβαια το μάθημα να γίνεται εντελώς διαφορετικά και αντί να μας τονίζει πόσο μεγάλη αρετή είναι η χριστιανοσύνη και τι μέγιστο προτέρημα το να είσαι χριστιανός ορθόδοξος. Θα μπορούσαν τα θρησκευτικά να μας δίνουν μια πιο σφαιρική εικόνα για όλες τις θρησκείες μα και για το άκρως αντίθετο, το να είναι κάποιος άθεος ή και άθρησκος. Αφού όμως δεν θέλουν να το κάνουν αυτό και πρέπει να κλειστούν οι μαθητές στον μικρόκοσμο του χριστιανισμού, απορώ γιατί να μαθαίνουμε γεωγραφία. Γιατί μας διδάσκουν πως υπάρχουν και άλλες χώρες εκτός απτην δική μας, στις οποίες επικρατούν άλλα ήθη, έθιμα και διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις..? Αν το καλοσκεφτεί κανείς κάτι μας έφερε σ αυτόν τον κόσμο και σίγουρα είναι κάτι πέραν της φαντασίας μας. Κάτι που ενδεχομένως δεν έχει αφήσει χειροπιαστές αποδείξεις. Κάτι που έγγυται στη σφαίρα του αγνώστου, όπως και κάθε τι που δεν έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια. Είναι όμορφο να πιστεύουμε σε κάτι ανώτερο από μας, κάτι που μας δίνει δύναμη στις δύσκολες στιγμές αν μη τι άλλο. Ας αφήσουμε όμως τον καθένα ξεχωριστά να ορίσει τι σημαίνει γι'αυτόν.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Να σου αλλάξω τα φώτα ή τα λάστιχα?

Έχουμε δύο επιλογές καθώς φαίνεται. Καλέ τώρα που το σκέφτομαι, ότι θέλουμε τους κάνουμε τους πολιτικούς και όχι αυτοί εμάς. Τσάμπα γκρινιάζουμε και παραπονιόμαστε εν τέλει. Μας καίγεται μια λάμπα? Μας την αλλάζουν! Μας πιάνει λάστιχο? Και αυτό μας το αλλάζουν! Μα τι προθυμία είναι αυτή. Τι καλή θέληση. Τι αγάπη προς τον έρμο τον Έλληνα πολίτη. Δεν πρόκειται να σου αναλύσω την πολιτική ψευτιά του καθενός. Βαρέθηκα. Μπούχτησα. Και να σου πω και κάτι? Δεν ασχολήθηκα καν αυτή τη φορά. Άρα δεν μπορώ να εκφέρω σαφή άποψη. Μέχρι σήμερα όμως, ότι και αν άκουσαν τα αυτιά μου, το διέψευσαν μετά από λίγο τα μάτια μου. Αυτό συνέβη. Από όσα άκουσα, άλλα τα πίστεψα, άλλα με έκαναν και γέλασα. Υπήρξαν και πολλά που δεν τα άκουσα καν. Ποιό το νόημα? Το θέμα είναι αυτά που είδα, όσα βίωσα. Πράγματα τα οποία δεν περιμένω καμία πολιτική ανάλυση και κανένα κομματόσκυλο να μου τα εξηγήσει. Ήταν χειροπιαστά. Δόξα το Θεό. Τα έπιασα με τα ίδια μου τα χέρια. Ή μάλλον δεν τα έπιασα. Μάλλον όσα ονειρευόμουν να αγγίξω, ξεγλίστρησαν ακόμα πιο μακριά από τα χέρια μου... Ότι όνειρα είχα όσο πάνε και απομακρύνονται, μεταναστεύουν.. Δεν μπορώ να τα βρω στη χώρα μου πάντως και αυτό μου το αποδεικνύει η καθημερινότητα μου απροκάλυπτα. Ότι πόρτα και αν χτυπήσω κλείνει στα μούτρα μου, αλλά ακόμα και αν καταφέρω να την ανοίξω το δωμάτιο μικραίνει και δεν με χωράει τελικά. Άρα τι μένει? Να πάω και εγώ μακριά, να κυνηγήσω τα όνειρα μου. Αφού κάποιοι αποφασίζουν να τα στείλουν στο διάολο. Ξέρεις κάτι? Αν είχα μια ελπίδα με κάτι καινούριο που φάνηκε στο προσκήνιο, κατάφερες και την διέλυσες κ αυτήν. Δεν σε πίστεψα εξ αρχής. Ήθελα όμως τόσο αθεράπευτα πολύ να σε πιστέψω και να μου δώσεις επιτέλους ένα λόγο να παλέψω για όσα αγαπάω, στη χώρα μου. Την ωραιότερη χώρα του κόσμου με το μοναδικό ταλέντο να διώχνει μακριά τα παιδιά της. Να τα εξορίζει και να τα πείθει πως αυτά θέλουν να φύγουν. Αλλά δεν θέλουμε ρε γαμώτο.. Δεν θέλουμε να φύγουμε από δω. Δεν θέλουμε να χάσουμε όσους αγαπάμε,τους φίλους, τους συγγενείς... Θέλουμε να μαστε κοντά τους. Αλλά και να μην φύγουμε πρώτοι εμείς, θα φύγουν εκείνοι... Ποιό το όφελος? Και καλά όσοι πετάγονται μέχρι το χωριό για να ψηφίσουν κάθε μήνα σαν εκδρομούλα. Οι υπόλοιποι φεύγουν μια και καλή... 

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Ναι ή Όχι?

Η απάντηση δυστυχώς είναι απλή. Ίσως... ίσως μια μέρα να ξεφύγεις απ'το μέλλον που σου φτιάξανε. Ίσως ίσως μια μέρα πλησιάσεις τον χαμένο σου εαυτό. Αααχ, πόσο μα πόσο μακρινό φαντάζει ένα τέτοιου είδους σενάριο σε αυτή τη χώρα. Με αυτούς τους ανθρώπους. Με αυτά τα μυαλά. Με αυτές τις νοοτροπίες. Με τόσο φανατισμό. Με ατσάλινες παρωπίδες. Με τόσο κολλημένες αντιλήψεις. Ένα μυαλό σταματημένο σε άλλες εποχές. Εκεί που οι περισσότεροι δεν είχαν αντιληφθεί τι εστί λιτότητα και ξερό ψωμί. Κυριολεκτώ για το ψωμί. Ευτυχώς που ο Βενέτης πήρε την πρωτοβουλία να μας ταίσει αυτές τις άγιες μέρες... Εγώ με τους δημοσιογράφους τα 'χω. Αυτούς σιχαίνεται η ψυχή μου και όλο μου το είναι. Ντρέπομαι που σπούδασα αυτό το (όπως το έχετε καταντήσει) αισχρό και ποταπό επάγγελμα. Όλοι τσιράκια. Όλοι όμως. Έχουν παρακολουθήσει μαθήματα σου λέει για το πως καλούνται να παρουσιάζουν ειδήσεις. έτσι αμερόληπτα όπως τους βλέπεις στην οθόνη σου να στα λένε έξω απ'τα δόντια τόσα χρόνια. Έλα να σου μάθω πως να στηρίζεις τα μνημόνια καλέ μου φίλε δημοσιοκάφρε. Ευτυχώς υπάρχουν ορισμένοι, ελάχιστοι σωστοί στο επάγγελμα ακόμα και έχω την τιμή και τη χαρά να γνωρίζω και να θαυμάζω. Η Αντριάνα Πρασκευοπούλου για παράδειγμα, για να μιλάμε με στοιχεία και ονόματα! Ας πάψουμε να κατονομάζουμε μόνο τα στραβά και τα ανάποδα και ας αρχίσουμε να λέμε και κανένα μπράβο σε όσους στέκονται βράχοι σε μια τέτοια εποχή με τόσα αρπακτικά γύρω τους, έτοιμα να τους κατασπαράξουν. Παρόλα αυτά η Αντριάνα είναι μια μεμονωμένη περίπτωση και μετά λύπης μου έχω διαπιστώσει πως ούτε κατά διάνοια εκπροσωπεί το σύνολο του συναφιού της. Οι πολιτικοί φυσικά ακολουθούν αγέρωχοι και καταλαμβάνουν την δεύτερη θέση στον αγώνα παραπληροφόρησης, ψεύδους, ξεφτίλας και αηδίας. Σε μια πανίσχυρη συνεργασία λοιπόν με τους δημοσιογραφίσκους μας έχουν φέρει εδώ που είμαστε τόσα χρόνια. Μας έχουν συνηθίσει στην ατιμία και την παγαποντιά και τώρα δεν μπορούμε. Δεν αντέχουμε χωρίς αυτά. Αρχίζουμε και παθαίνουμε σύνδρομο στέρησης τώρα που βρέθηκε κάποιος που φαίνεται-τουλάχιστον- διαφορετικός από τη φάρα τους. Σας δυσαρέστησε το δημοψήφισμα ε? Θεωρείτε πως ο Τσίπρας φταίει που η χώρα διχάστηκε και οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε δύο μερίδες που η καθεμία υποστηρίζει κάτι διάφορο. Οι Ναιδες και οι Όχιδες γίναμε. Μετά τους Βροντάτσηδες και τους Φουρτουνάτσηδες κάνουμε θραύση. Δημόσια πρόσωπα, άνθρωποι του καλλιτεχνικού στερεώματος, ο κάθε πικραμένος (συμπεριλαμβανομένης και της υποφαινόμενης!) ''πολιτικός'' του fb βγαίνει και υποστηρίζει σθεναρά την άποψη του. Τόσα χρόνια σας βόλευε καλύτερα φαίνεται που την ευθύνη για την καταστροφή μας την έπαιρναν άλλοι. Τώρα που η απόφαση είναι στα χέρια μας έχουμε πάθει πανικό. Αδειάζουμε ράφια των σούπερ μάρκετ, φουλάρουμε και κάνουμε χρυσά τα βενζινάδικα σαν να μην υπάρχει αύριο. Λες και υπήρχε ''αύριο'' λαμπρό, τόσα χρόνια τώρα που μας κυβερνούσαν τα γαλαζοπράσινα στρουμφάκια. Τώρα ήρθαν αυτοί οι κακοί οι άνθρωποι και πασχίζουν με νύχια και με δόντια να γκρεμίσουν ότι έχτισαν οι προηγούμενοι. Για κοίτα ρε κάτι κωλόπαιδα που πάνε να μου πάρουν τα χρυσά κουτάλια που έβαλε στα χέρια μου ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης και ο Αντωνάκης. Κοίτα θράσος! Ήρθαν ξαφνικά οι κόκκινοι σατανάδες στην εξουσία για να ξεριζώσουν όση φτώχεια θέρισαν οι προηγούμενοι στα σπίτια μας. Και θέλουν και τη βοήθεια μου από πάνω προκειμένου να το πετύχουν. Αυτό λέγεται θράσος... Θέλετε δημοκρατία στα λόγια μα όταν σας την προσφέρουν (γιατί δεν θεωρώ κάτι πιο δημοκρατικό απο το δημοψήφισμα) θέλετε χούντα ξαφνικά. Ή μάλλον θέλετε να μην σας βγάλουν από τη βολή σας. Θέλετε να βρίζετε τον Αλέξη και τον κάθε Αλέξη για την απόφαση του και να μην λερώσετε τα ντελικάτα χεράκια σας. Θέλετε να βρίζετε ασύστολα τους δημοσιογράφους, μα όταν το κάνει η κυβέρνηση αρπάζετε τις ασπίδες και σπεύδετε να υπερασπιστείτε την Σία, την Μαρία κτλ. Τώρα λοιπόν βλέπετε εθνικό διχασμό Έλληνες. Άρα τόσα χρόνια βλέπατε ομόνοια και συμπόνια για τον συνάνθρωπο υποθέτω. Κάτι που επίσης κατέστρεψε ολοσχερώς ο Τσίπρας. Μάλιστα... Κανέναν δεν τον ένοιαξε αν ο γείτονας δεν είχε να φάει. Κακά τα ψέματα. Και τώρα φοβούνται τα βολεμένα τα πουλάκια μου μην τυχόν και έρθουν στην ίδια μοίρα με τον καημένο το γείτονα. Ήθελα να ξερα, κανείς δεν βλέπει πως οι Ευρωπαίοι δεν μας θέλουν εκτός Ευρωζώνης? Κανείς δεν βλέπει πως έχει πάρει φωτιά ο κώλος τους που επικρατεί το όχι? Κανείς δεν βλέπει, ή όλοι εθελοτυφλούν? Πάρτε το χαμπάρι Έλληνες, όσο δεν δίνουμε δεκάρα για το τομάρι του γείτονα τίποτα, ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει. Το μόνο που τρέμουν οι ξένοι είναι μην τυχόν ξυπνήσουμε και ενωθούμε επιτέλους. Αμήν...

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015


Ο κάθε άνθρωπος τον αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο. Ο καθένας επιλέγει μια ξεχωριστή πορεία προς τον θρήνο. Το όχημα πάντα ίδιο βέβαια. Ο απεριόριστος πόνος. Αγνή και καθαρή καταθλιψάρα κοινώς. Χαμός. Τι πιο θλιβερό και εξοντωτικό? Δεν μπορείς να συνεχίσεις την καθημερινότητα σου, δεν μπορείς να βρεις όρεξη για τίποτα, δεν θες να δεις κανέναν, δεν θες να μιλήσεις σε κανέναν. δεν θες να σηκωθείς απτο κρεβάτι, δεν θες να σταματήσεις να πονάς. Είναι εθιστικός ο ανυπέρβλητος πόνος. Κάποιοι κάνουν μπαμ, το μιλάνε, το δείχνουν, ξεσπάνε. Άλλοι το περνούν βουβά. Δικαίωμα του καθενός. Κανείς δεν είναι άξιος να κρίνει τον πόνο του άλλου. ΚΑΝΕΙΣ. Δικός του λογαριασμός πως θέλει να το εξωτερικεύσει ή να το πνίξει μέσα του αντίστοιχα. Πέσατε κλασσικά πάνω στον Κανάκη γιατί έγραψε το βιβλίο που έγραψε. Σπεύσατε όλοι οι φωτεινοί παντογνώστες να του υποδείξετε εαν και σε τι βαθμό πονά. Εάν πονούσε δεν θα έπαιρνε δημόσιες διαστάσεις το θέμα του. Τώρα που επιλέγει να μιλήσει για αυτό μέσα από ένα βιβλίο όμως βγήκε το πόρισμα. Το καθίκι ούτε που πονάει. Για το χρήμα τα κάνει όλα. Για κάμποσα ευρώ και μπόλικη φήμη και δόξα βγάζει στη φόρα το χαμό του πατέρα του. Δεν τον αγάπησε ποτέ το κάθαρμα. Είδα μερικά τέτοια σχόλια και ένιωσα αμέσως μια έντονη ανακατωσούρα στο στομάχι. Πόσο εύκολο μας είναι να κρίνουμε Θεέ μου? Πόσο? Καλά κάνουμε και έχουμε άποψη, αλλά έχω την εντύπωση πως όταν το θέμα αφορά το μεγαλύτερο όλων πλήγμα καλύτερα να το βουλώνουμε. Δεν γουστάρεις το βιβλίο του, τη φάτσα του, την εκπομπή του, το στυλάκι του? Μην το αγοράσεις ρε φίλε. Δεν σε ανάγκασε κανείς. Ξέρω ένα σωρό ανθρώπους για τους οποίους η συγγραφή είναι μια ύστατη λύτρωση. Τυγχάνει να βρίσκομαι και εγώ μέσα σε αυτούς. Δεν συμφωνώ που όλοι πάμε να μπλεχτούμε με όλα είτε έχουμε τα εφόδια είτε όχι. Όμως ουκ ολίγοι άνθρωποι έχουν καταθέσει προσωπικές εμπειρίες μέσα σε ένα βιβλίο όπου στις σελίδες του βρήκαν παρηγοριά ένα σωρό άλλοι που ταυτίζονται με τον συγγραφέα. Αν μη τι άλλο σε ένα ράφι στέκεται το καθένα τους. Αν δεν σου κάνουν αίσθηση, προσπέρασε τα. Δικαίωμα του καθενός να πάρει μια πένα και να μετατρέψει το λευκό χαρτί σε κάτι που για εκείνον έχει νόημα. Απλά δεν αντέχω να μας βλέπω να έχουμε τόσο έντονη άποψη για το χαμό. Είναι κάτι τόσο προσωπικό, τόσο δραματικό, τόσο επίπονο. Είναι κάτι που θα έπρεπε να το σεβόμαστε εαν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Ήθελα να ξερα, όλοι εσείς εκεί που δείχνετε με το δάχτυλο, τι νομίζετε ακριβώς πως μπορεί να κλονίσει την ανθρώπινη ύπαρξη και να ρημάξει την ψυχολογία οδηγώντας την στα τάρταρα, αν όχι ο χαμός ενός πολυαγαπημένου προσώπου...? Αγκαλιάστε τους ρε. Όσους αγαπάτε πολύ. Μην προσεύχεστε για αυτούς. Μην ζητάτε από το Θεό να τους έχει καλά. Πείτε τους ''Σ αγαπώ''. Έτσι θα έχουν μόνοι τους τη δύναμη να παλέψουν προκειμένου να είναι καλά. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αλλά σκοπεύω. Κάτι για τα έσοδα που πρόκειται να διατεθούν στο ορφανοτροφείο ''Άγιος Στυλιανός'', δεν είχατε να σχολιάσετε πάντως. Εν πάσει περιπτώσει εμένα με τραβάει και ο τίτλος. Όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον λειτουργεί. Μια κανονική μέρα... Πάντα μια κανονική μέρα γίνονται όλα. Δεν χρειάζεται ούτε να βρέχει καρεκλοπόδαρα, ούτε να είναι μια κρύα χιονισμένη χειμωνιάτικη νύχτα, ούτε καν χρειάζεται να ναι νύχτα. Δεν χρειάζεται να σου έχουν πάει ήδη όλα στραβά και να έρθει και αυτό να ''κουμπώσει''. Δεν χρειάζεται να έχεις δει κάποιον σχετικό εφιάλτη που προμηνύει κάποιο κακό. Δεν σου χτυπάει την πόρτα ούτε το καλό, ούτε το κακό. Φτάνει μόνο να ναι μια κανονική μέρα... 

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015


Βρέχει πίστη τις τελευταίες μέρες παιδιά. Κρατήστε ομπρέλες εσείς οι άθεοι, οι μασόνοι και οι σατανιστές. Ενδέχεται εντόνως να κολλήσετε μπόλικη από την ευλογία που μας ψεκάζουν ασταμάτητα τα τελευταία 24ωρα. Σύμμαχο φαίνεται πως βρήκε η Ελένη Λουκά στον τίμιο αγώνα της να μας στρέψει στο δρόμο του Θεού, τόσα χρόνια. Στο πλευρό της τάχθηκε φανατικά η τραγουδίστρια Ειρήνη Μερκούρη η οποία πιστεύει τόσο αδιαφιλονίκητα στον μεγαλοδύναμο που νομίζω έχει ρουφήξει όλη την πίστη που υπάρχει και δεν φτάνει και για τους υπόλοιπους. Τι παραλήρημα είναι αυτό πάλι? Πολύ ... Αγία Τριάδα έπεσε και ανησυχώ. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου παντού ευλογημένα στυλό, ευλογημένα λείψανα, ευλογημένες αοιδοί. Έχει ανάγκη ο άνθρωπος να πιστεύει σε κάτι ανώτερο. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Όσο πιο δύσκολοι οι καιροί που διανύουμε, τόσο γιγαντώνεται και αυτή η ανάγκη. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, έλεγαν οι αρχαίοι
ημών πρόγονοι. Εμείς το έχουμε κρατήσει το μότο αλλά με μια βασική παραλλαγή. Συν Αθηνά και Χριστέ μου βόηθα. Η χείρα εκείνη εξαφανίστηκε. Εν ολίγοις τα θέλουμε όλα στο πιάτο. Χωρίς κόπο. Αράζουμε, επαναπαυόμαστε και ελπίζουμε σε ένα θαύμα ενώ ταυτοχρόνως σταυροκοπιόμαστε. Δεν καταβάλλουμε καμία ουσιαστική προσπάθεια. Περιμένουν όλοι με κομμένη την ανάσα το θαύμα που θα κάνουν τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας στο νοσοκομείο. Με το που τα εναποθέσουν στο κτίριο ξαφνικά οι παράλυτοι θα τρέξουν, οι τυφλοί θα δουν τα πάντα με άλλο μάτι, οι μουγγοί θα βροντοφωνάξουν. Από την άλλη οι μαθητές σύσσωμοι έσπευσαν να προμηθευτούν τα ευλογημένα στυλό από τα άγια χέρια του Μητροπολίτη! Σου λέει αφού δεν διάβασα που δεν διάβασα, τι έχω να χάσω? Το πολύ πολύ η δικιά μου η παρτίδα να μην έχει ποτιστεί με την απαραίτητη ποσότητα αγιασμού. Και αν σου κάτσει όμως? Why not take the risk? Παιδιά μην απελπίζεστε, αν το ευλογημένο στυλό δεν κάνει τη δουλειά του, τρέξτε στις πίστες. Ένα ευλογημένο άγγιγμα της Ειρήνης Μερκούρη και ο Θεός μονομιάς θα είναι μαζί σας! 

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015


Μεγάλη κουβέντα, βαριά λέξη, κουβαλάει ένα σωρό νοήματα στην πλάτη της και κρύβει άλλα τόσα μέσα της. Δύσκολο να είσαι. Πολύ δύσκολο. Επίπονο στην αρχή. Επίπονο την ώρα του τοκετού. Επίπονοι εννιά ολόκληροι μήνες που κουβαλάς μια νέα ζωούλα μέσα σου και εξαιτίας της αλλάζει ριζικά η δική σου. Πάει η καθημερινότητα όπως την ήξερες. Αποχαιρετάς και το κορμί στο οποίο ζούσες πριν από αυτήν. Το βλέπεις να φουσκώνει μέρα με τη μέρα και παράλληλα η δική σου προσωπική ζωή να συρρικνώνεται. Ζεις για αυτήν. Γίνεται αυτή η ζωή σου. Δεν έχεις και άλλη επιλογή. Μάνα. Δεν υπάρχει σκληρότερη δουλειά από αυτήν. Είσαι stand by 24 ώρες το 24ωρο. Ακόμα και τίποτα να μην έχεις σπουδάσει, κανένα πανεπιστήμιο να μην έχεις βγάλει. Αναγκάζεσαι. Αναγκάζεσαι να γίνεις και γιατρός και διαιτητής και παραμυθάς και νοσοκόμα και μαγείρισσα και καθαρίστρια και ένα σωρό άλλα. Πασχίζεις να γίνεις ένα σωστό πρότυπο για αυτό το πλάσμα. Για να μεγαλώσει όσο το δυνατόν καλύτερα γίνεται. Για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο όταν θα πάψει πλέον να προστατεύεται κάτω από τα φτερά σου και θα χρειαστεί να πετάξει μόνο του. Έχεις ανάγκη να ξέρεις πως θα πάρει τον σωστό δρόμο, μόνο που αυτό δεν θα είσαι ποτέ σε θέση να το ξέρεις και αυτό πονάει. Πρέπει να πονάει πολύ. Ξέρεις καλά πως όταν το βλέπεις να κλαίει και να σπαράζει για αισθηματικής φύσεως προβλήματα και νιώθει πως ήρθε το τέλος του κόσμου, θα γιατρευτεί σύντομα. Τα έχεις και περάσει και εσύ και ξέρεις. Και όμως δεν υπάρχουν λόγια να του πεις. Αφενός εκείνο νιώθει πως δεν το καταλαβαίνεις γιατί ως δια μαγείας φύτρωσες σε αυτό τον κόσμο και πέρασες σε fast forward το στάδιο της εφηβείας και μπήκες κατευθείαν στα βάσανα. Αφετέρου εσύ πιστεύεις πως με κάποιο μαγικό ραβδάκι θα το αποτρέψεις από το να κάνει τα ίδια λάθη με σένα. Άνιση μάχη. Παλεύετε όμως και οι δύο πλευρές με περίσσια αγάπη και υπομονή. Κάποια στιγμή θα συναντηθείτε στον δρόμο της ζωής και θα καταλάβετε απόλυτα ο ένας τον άλλον. Γιορτάζουμε την γιορτή της μητέρας μια φορά το χρόνο. Εκείνη την μέρα της αφιερώνει το ημερολόγιο αλλά ξέρουμε καλά πως της αξίζουν όλες. Δουλεύει αδιάκοπα και σκληρά μέχρι να σε καταστήσει άνθρωπο έτοιμο να βγει στην κοινωνία. Όταν όμως έχει κάνει πια το καθήκον της και ο ρόλος της πλέον δεν είναι πρωταγωνιστικός τότε αρχίζουν τα πραγματικά σκούρα. Όταν σου έχει δώσει πλέον τα φώτα της και νιώθεις πως έχεις αρκετά εφόδια να πορευτείς μόνος. Τότε εκείνη μαραζώνει. Τότε είναι που εύχεται να ξαναζούσε τον τοκετό σου και όλα πάλι απτην αρχή όσο και αν πόνεσε. Γιατί το σκληρότερο κομμάτι της μητρότητας είναι η παραδοχή. Η παραδοχή πως το μικρό σου πράγματι μεγάλωσε και παίρνει τη ζωή του στα χέρια του. Ποτέ όμως κανένας και τίποτα στη ζωή δεν θα καταφέρει να πάρει τη θέση της στην καρδιά μας. Πάντα θα είναι ο άνθρωπος που κόπιασε σαν σκλάβος να έχεις εσύ την ζωή που ονειρεύεσαι. Πάντα θα είναι κάτι το ανώτερο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες τις μανούλες. 

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου!

Ένα από τα ομορφότερα πειράματα έλαβε χώρα στη Βραζιλία. Στόχος ήταν να δικαιωθούν όλοι οι τετράποδοι φίλοι μας. Αυτά τα πλασματάκια που μας χαρίζουν απλόχερα την αγάπη τους ανιδιοτελώς. Ουδεμία σχέση με τον άνθρωπο... Λίγη τροφή και περίσσια αγάπη φτάνει για να μην θέλουν να φύγουν από κοντά μας. Λείπουμε από το σπίτι και μαραζώνουν... Την ώρα όμως που επιστρέφουμε τότε είναι που περιμένουν πως και πως να δώσουν το αξιολάτρευτο ρεσιτάλ τους! Γαβγίζουν ευτυχισμένα κουνώντας τις φουντωτές ουρίτσες τους και στέκονται χαρωπά στα πίσω ποδαράκια τους! ''Αφεντικό σ ευχαριστώ που γύρισες πάλι και δεν με άφησες! Αν με εγκατέλειπες μάλλον θα πέθαινα από τη στενοχώρια μου''. Αυτά δεν είναι λόγια του αέρα όμως, ισχύουν δυστυχώς. Ουκ ολίγες φορές έχουμε ακούσει περιστατικά που αφοσιωμένα κατοικίδια έφυγαν από αυτό τον κόσμο όταν τα αφεντικά τους έπαθαν κάτι και έμειναν μόνα τους. Είναι μεγάλη αλήθεια πως επικρατεί η άποψη πως τα καθαρόαιμα σκυλάκια είναι καλύτερα από τα ημίαιμα. Ο κόσμος σπεύδει να αγοράσει ζωάκια από τα pet shops ενώ ταυτόχρονα οι φιλοζωικές ξεχειλίζουν από τετράποδους κατεργάρηδες που διψούν να μπουν στο σπίτι μας και να νιώσουν την αγάπη μας. Μια φιλοζωική οργάνωση λοιπόν στην Βραζιλία που ονομάζεται Quatro Patinhas (τέσσερις πατούσες) έβαλε ''κρυφά'' αδέσποτα ζωάκια σε ένα pet shop για μία ημέρα προκειμένου να τεστάρει τους πελάτες. Όλοι έμειναν ενθουσιασμένοι με τις νέες φατσούλες και ρωτούσαν τι ράτσα είναι. Όταν έμαθαν την αλήθεια και επιπλέον πως τα συγκεκριμένα κατοικίδια χαρίζονται, τότε είναι που ενθουσιάστηκαν ακόμα περισσότερο που δεν θα χρειαζόταν να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ αξιόλογο πείραμα. Μπράβο σε όσους υλοποίησαν αυτή την σκέψη! Γιατί ως γνωστόν δεν υπάρχει καλύτερος φίλος για τον άνθρωπο από ένα πιστό και αγαπησιάρικο κατοικίδιο! 
Παρακολουθήστε το βίντεο εδώ.

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Κοινωνία πα-ΤΕΡΑΤΩΝ.

Βλέπουμε σε πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, διάφορους υποτιθέμενους πλανήτες που φιλοξενούν απόκοσμα όντα. Ίσως να μην είναι επιστημονική φαντασία τελικά. Ίσως επίσης αυτοί οι πλανήτες να κρύβονται μέσα στον δικό μας, τη γη. Συνήθως τα φρικαλέα πλάσματα παρουσιάζονται ως άγρια αιμοδιψή ζώα. Και πάλι λάθος. Το χειρότερο και πλέον ανήμερο ζώο είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ξεχωρίζει λένε γιατί έχει λογική. Μακάρι να ίσχυε κάτι τέτοιο. Από κάποιον τέτοιο πλανήτη πέφτουν μάλλον αυτά τα ανθρωπόμορφα πα-τέρατα. Δεν πρόκειται μόνο για πατεράδες, αλλά η εν λόγω υπόθεση που συγκλονίζει το πανελλήνιο αφορά έναν πατέρα. Ώρες ώρες εύχομαι να σταματήσει ο Κοκκινόπουλος να έχει έμπνευση και στοιχεία για τα επεισόδια του, αλλά μέρα με τη μέρα φαίνεται πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Αυτό το αγγελούδι που βλέπαμε να φιγουράρει στις οθόνες μας δεν θα βρεθεί ποτέ. Ούτε έστω νεκρό. Το τεμάχισε ο πατέρας του και το σκόρπισε στα σκουπίδια. Γείτονες σοκαρισμένοι και εμφανώς συγκινημένοι μπροστά στις κάμερες σπεύδουν να κάνουν το κομμάτι τους. Δεν τα μπορώ αυτά. Εφόσον έκανε μπαμ πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Γιατί ποτέ κανείς μας δεν ανοίγει το ρημάδι το στόμα του την κατάλληλη στιγμή? Πάντα μένουμε άπραγοι και όμως την επίμαχη στιγμή ξεσπάμε, όταν είναι ήδη πολύ αργά. Πόσα τέτοια περιστατικά θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί εάν κάποιος έκανε μια ανώνυμη-έστω- καταγγελία. Δεν θέλουμε να μπλεκόμαστε όμως περαιτέρω. Τι να πω, εν τέλει ίσως είναι σημάδια των καιρών όλα αυτά. Εύχομαι μονάχα αυτό το κτήνος να μην προλάβει να σαπίσει στη φυλακή, μα ούτε και να πεθάνει γρήγορα και επιτόπου. Εύχομαι να έχει αργό και βασανιστικό τέλος από τους συγκρατούμενους του... Αν μη τι άλλο δεν θα του άξιζε ούτε να ψοφήσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Θα ήταν πολύ ανώδυνο για έναν διάολο σαν αυτόν. 

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Απορίας...άξιον εστί.

Μεγάλος ντόρος και πολλή συζήτηση έγινε για την πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη εμφάνιση του Σάκη Ρουβά προκειμένου να εκτελέσει Μίκη Θεοδωράκη. Οι περισσότεροι έβαζαν το χέρι τους στη φωτιά πως η εκτέλεση θα είναι όνομα και πράγμα! Τελικά όμως, δόξα το Θεό ο Μίκης βρίσκεται ακόμα σε αυτό τον κόσμο! Ευχόμαστε να μείνει εδώ και να στολίζει την Ελλάδα με την αξιότιμη παρουσία του για πολύ καιρό ακόμα. Είναι από τις φιγούρες που τις βλέπεις και λες ασυνείδητα από μέσα σου :''Να τον έχει καλά ο Θεός''. Εγώ τουλάχιστον αυτό λέω. Εν πάσει περιπτώσει υπήρξαν και ένθερμοι υποστηρικτές του Σάκη μας, και δεν μιλώ μόνο για τη νεολαία, αλλά και για ονόμαστα ξακουστά όπως η Νανά Μούσχουρη. Όλοι παρακολουθήσαμε την εμφάνιση του αγαπημένου μας καλλιτέχνη και ο καθένας έχει αυτιά και μπορεί να κρίνει από μόνος του. Κάθε άλλο παρά ρεζιλίκι ήταν το αποτέλεσμα που βγήκε. Ούτε ο αξιολάτρευτος συνθέτης μας εκτελέστηκε, ούτε το είδωλο της νεολαίας ξεφτιλίστηκε. Τουλάχιστον στα δικά μου τα αυτιά, όχι. Σίγουρα όχι. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως αν έκλεινε κανείς τα μάτια του και άφηνε την ακοή του να δράσει στο μέγιστο, σίγουρα θα δυσκολευόταν να ξεχωρίσει πως η φωνή εκείνη ανήκει στον Ρουβά. Νομίζω σε αυτό συμφωνούμε όλοι. Και αν δεν συμφωνούμε, κοροιδευόμαστε! Δεν θα κάνω καμία σύγκριση γιατί αυτό είναι άδικο έτσι κ αλλιώς. Με κανέναν Μπιθικώτση, Μπάση ή Κότσιρα. Θα κρίνω μεμονωμένα. Αυτό λοιπόν που έφτασε στ αυτιά μου ήταν μια διαφορετική χροιά από αυτήν που μας έχει συνηθίσει ο Ρουβάς μέχρι σήμερα με το ρεπερτόριο του. Απέδειξε περίτρανα πως μπορεί να φέρει εις πέρας αξιοπρεπέστατα και κάτι πιο ''σοβαρό'' από τα μακαρόνια με κιμά. Κρίμα, πολύ κρίμα για τους φίλους μας τους έντεχνους που θα θελαν να τον κατασπαράξουν μέχρι αηδίας. Φτάνει πια αυτός ο πόλεμος της μουσικής, Γιατί έχετε ταχθεί όλοι σε τόσο διαφορετικά στρατόπεδα? Γιατί τόσο κράξιμο και μίσος για συναδέλφους σας που δεν γεννήθηκαν όπως ο Παντελίδης σε μια νύχτα έχοντας γράψει ένα τραγούδι στον καμπινέ του σπιτιού τους, αλλά αντιθέτως έχουν δουλέψει σκληρά για χρόνια προκειμένου να κρατηθούν στην κορυφή και τα έχουν καταφέρει κιόλας? Τι σας έκανε ο Ρουβάς που σας πείραξε τόσο πολύ? Δεν γουστάρετε τα έλα μου είναι ακίνδυνη η τρέλα μου? Μην το ακούτε. Αλλά όταν πάει να το γυρίσει στο σοβαρό σας, πάλι δεν είστε ευχαριστημένοι! Τι συμβαίνει ακριβώς? Δεν υπάρχει χώρος στην κλίκα σας για κάποιον που θα ήθελε να δοκιμαστεί και σε κάτι άλλο. Και τονίζω, πως λέγοντας κάποιον, δεν εννοώ τον οποιονδήποτε αλλά έναν καλλιτέχνη αγαπητό, σεμνό και δουλευταρά. Που έχει αντέξει στο χρόνο ρε παιδί μου. Δεν θεωρώ πως ο καθένας χρήζει ιδίας μεταχείρησης ούτε πως όταν ο κάθε πικραμένος αποφασίσει να ασχοληθεί με τη μουσική πρέπει να χωθεί σε όλα τα μονοπάτια. Όμως ας σταματήσει κάποια στιγμή αυτή η αλλαζονία των εντέχνων ρε γαμώτο. Και εγώ τα ακούσματα μου έντεχνα θα τα χαρακτήριζα αλλά δεν είμαι τόσο στενόμυαλη, ούτε ακυρώνω αμέσως καλλιτέχνες άλλων ειδών. Το ρεζουμέ είναι πως μια χαρά έφερε εις πέρας την ομολογουμένως δύσκολη αποστολή του ο Σάκης, πράγμα που άκουσα να παραδέχονται ακόμα και άνθρωποι που έχουν τον Μίκη σαν θεό και ποτέ δεν θα άκουγαν Ρουβά. Και όμως, όποιος έχει αυτιά, άκουσε. 
ΥΓ. Άκουσα μια δήλωση της Τάμτα τις προάλλες που ερωτήθηκε για το εν λόγω θέμα. Η κοπέλα είπε ειλικρινέστατα πως δεν ντρέπεται μα δεν γνωρίζει το Άξιον Εστι αλλά παρόλα αυτά εύχεται καλή επιτυχία στον Σάκη και δεν μπορεί να δηλώσει τίποτα περαιτέρω πάνω στο θέμα εφόσον έχει άγνοια. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να την κράξω αλλά ήμουν 100% λάθος. Γιατί να κράξεις κάποιον που βγαίνει και λέει την αλήθεια? Η κοπέλα είχε τουλάχιστον τα κότσια να παραδεχτεί πως δεν γνωρίζει. Πράγμα σπανιότατο για τους περισσότερους, εφόσον συνήθως σπεύδουν να κάνουν τους παντογνώστες και εκφέρουν άποψη είτε είναι ενήμεροι επί του θέματος, είτε όχι. Και αν δεν είναι τότε είναι που πετάνε τα πιο μεγάλα μαργαριτάρια ever! Το προτιμάτε απτην αλήθεια? (Εύχομαι πάντως τώρα που έγινε τόσο θεόρατος σάλος όχι μόνο η Τάμτα αλλά και άλλα νέα παιδιά, είτε του καλλιτεχνικού στερεώματος είτε όχι, να μάθουν το τεράστιο αυτό έργο του Μίκη. Άλλωστε νομίζω πως αυτός ήταν ο σκοπός που ένα πρόσωπο σαν τον Σάκη Ρουβά κλήθηκε να το ερμηνεύσει).

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Τελικά έχουν και οι άντρες περίοδο?

Ορισμένοι θεωρούν πως και τα αρσενικά περνούν κάποιες μέρες κάθε μήνα έχοντας...περίοδο! Όχι βεβαίως με τον ίδιο τρόπο που έχουμε εμείς οι κακομοίρες, αλλά υπάρχουν ορισμένα κοινά στοιχεία. Τα νευράκια-τσαταλάκια για παράδειγμα. Αχ, φίλοι άντρες ξέρουμε πόσο σας πρήζουμε τα ούμπαλα κατά τη διάρκεια των συγκεκριμένων ημερών, αλλά πιστέψτε με εαν αιμοραγούσατε και εσείς μια ολόκληρη βδομάδα το μήνα και τα βλέπατε όλα πάνω σας να φουσκώνουν ( όχι έτσι όπως θέλετε εσείς οι τρομακτικοί υπερτούμπανοι μποντιμπιλνταράδες) τότε σίγουρα και τα δικά σας νεύρα θα τρυπούσαν το ταβάνι. Αν και με όλο το σεβασμό στο αντρικό φύλο, είναι δεδομένο πως δεν θα το άντεχαν ούτε οι μισοί! Πω πω, θυμάμαι αμυδρά την ταραχή και τον πανικό μου όταν συνειδητοποίησα πρώτη φορά όντας στο γυμνάσιο πως κάτι περίεργο συμβαίνει και έχω λερωθεί με αίματα παντού. Η ντροπή προσωποποιημένη. Τι θα πεις στους δικούς σου? Είναι φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει? Αν έχεις και την ατυχία να είσαι στο σχολείο και ειδικά στο δημοτικό τότε τα πράγματα είναι πολύ σκούρα φίλη μου. Στην καλυτερη περίπτωση εσύ η ίδια ξέρεις καλά τι σου συμβαίνει αλλά τι γίνεται με τα αγοράκια γύρω σου? Και αν δεν έχεις ούτε μια ζακέτα να δέσεις γύρω από τη μέση σου τι γίνεται? Σε σηκώνουν από το καρεκλάκι σου με γερανό? Δυστυχώς τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί κριτές και συχνά πυκνά τείνουν να γίνονται πολύ σκληρά με αποτέλεσμα να τραυματίζουν την αθωότητα κάποιων άλλων. Όπως σε όλα όμως φαίνεται πως και στο εν λόγω θέμα υπάρχουν εξαιρέσεις. Αυτός ο νεαρός τυπάκος που απεικονίζεται στη φωτογραφία δείχνει να αγαπάει ιδιαίτερα τις γυναίκες και να έχει μεγάλα αποθέματα κατανόησης για τις... δύσκολες μέρες! Κατάφερε να γίνει διάσημος στο instagram εφόσον έκανε ένα ποστ όπου τον δείχνει να κρατάει δύο σερβιέτες και σε συνοδευόμενο κείμενο του παροτρύνει τους συνομιλήκους του και όχι μόνο να μην ντροπιάζουν ή να στραβοκοιτάζουν τα κορίτσια όταν εκείνα ζητούν με κοκκινισμένα μαγουλάκια μια σερβιέτα ή μια ζακέτα προκειμένου να τυλίξουν την..ντροπή τους! Πολύ ωραία κίνηση και όμορφη σκέψη από ένα τόσο νέο αγοράκι. Τον παραδέχομαι τον πιτσιρίκο. Ουκ ολίγοι βεβαίως βεβαίως έσπευσαν να του κρεμάσουν κουδούνια και την ταμπέλα του γκει. Αλίμονο ρε άντρακλες!! Μακάρι να ξυπνήσετε ορισμένοι και να καταλάβετε πως εσείς είστε οι γυναικούλες που χασκογελάτε με κάτι απόλυτα νορμάλ και όχι το παλικαράκι. 

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Welcome to Wonderland!

Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι από τότε που γεννιόμαστε και αρχίζουμε σιγά σιγά να αντιλαμβανόμαστε στον κόσμο που μας περιβάλλει ασπαζόμαστε ορισμένες θεωρίες και δημιουργούμε συγκεκριμένες ανάγκες. Εαν έχουμε την τύχη και έρθουμε στον κόσμο αρτιμελείς τότε ευθύς αμέσως θεωρούμε δεδομένα ένα σωρό πράγματα. Σίγουρα ποτέ δεν περνάει από το μυαλό μας πως είναι δώρο να έχουμε την υγειά μας και δεν φανταζόμαστε πως θα ήταν η ζωή αν δεν την είχαμε.Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε σε αυτή την περίπτωση είναι να δείχνουμε συμπόνοια σε συνανθρώπους που δεν έχουν γεννηθεί με αυτό το θείο δώρο. Τα παιδιά που δεν μπορούν να αποκτήσουν από τα γεννοφάσκια τους την τελευταία λέξη της τεχνολογίας θεωρούν πως αυτή είναι η δυστυχία τους. Παλαιότερα όταν οι γονείς μας δεν είχαν τη δυνατότητα να μας αγοράσουν το παιχνίδι που είχαμε βάλει στο μάτι (συνήθως και το ακριβότερο του καταστήματος), κλαίγαμε και σπαράζαμε από στενοχώρια. Αυτές ήταν οι έγνοιες μας αν ήμασταν τόσο τυχερά. Άλλα παιδάκια λοιπόν που έχουν την ατυχία να γεννιούνται με κάποια ανίατη νόσο έχουν ταυτόχρονα την τύχη να ανακαλύπτουν πως στη ζωή αυτό που μας κρατάει ζωντανούς είναι η αληθινή αγάπη των δικών μας ανθρώπων και των γύρω μας. Αυτή η αγάπη κρατάει τη φλόγα αναμμένη. Συγκίνηση προκαλούν αυτοί οι γονείς οι οποίοι αποφάσισαν να κάνουν κάτι για τα αγγελούδια τους, τα οποία γεννήθηκαν με σύνδρομο down. Τα μετέτρεψαν λοιπόν σε σύγχρονους ήρωες. Ποιό αγοράκι δεν θα θελε να νιώσει superman για λίγο και ποιό κοριτσάκι δεν θα θελε να γευτεί τη μαγεία του να είσαι πριγκίπισα? Ιδού το αποτέλεσμα της αγάπης των γονιών... Καμαρώστε ευτυχισμένες φατσούλες...

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Μητσικώστας ο... προφήτης!

Όλοι θυμόμαστε την φάρσα του Γιώργου Μητσικώστα λίγα χρόνια πριν που έθεσε στο στόχαστρο τον Σάκη Ρουβά, ζητώντας του ως Μίκης Θεοδωράκης να ερμηνεύσει ένα από τα έργα του. Όσοι δεν την είχατε προλάβει τότε, σίγουρα θα έχετε ακούσει από τους γύρω σας για αυτήν. Είχε αφήσει ιστορία, πως να το κάνουμε? Σαν φάρσα λοιπόν, έκανε μεγάλη επιτυχία. Σαν πραγματικότητα όμως? Χμμ, εκεί είναι σκούρα τα πράγματα. Να που λίγα χρόνια αργότερα ο Μητσικώστας εκτός από τον τίτλο του ταλαντούχου και αγαπημένου μας κωμικού, κερδίζει και εκείνον του ''προφήτη''. Σαν άλλη Πυθία λοιπόν έρχεται να προμηνύσει το κοσμοιστορικό αυτό γεγονός. Και όμως φίλοι και φίλες της μουσικής και της τέχνης. Έφτασε η μέρα που ο Σάκης μας θα ερμηνεύσει τον Μίκη μας και αυτό δεν αποτελεί προιόν επιστημονικής φαντασίας. Είναι λογικό να μας φαίνεται παράταιρο καθώς οι δύο καλλιτέχνες προέρχονται από εντελώς αντικρουόμενα μουσικά μονοπάτια. Σαφώς η μουσική δεν παύει να είναι τέχνη όποιος και αν είναι ο ρυθμός της. Ο Μίκης από τη μία πλευρά αποτελεί σήμα κατατεθέν της Ελλάδας, όντας ο σπουδαιότερος δημιουργός που αυτός ο τόπος έχει γνωρίσει και παράλληλα έχοντας μια καρδιά από ατόφιο χρυσάφι (που λέει και η Καιτούλα!). Έφτασε αισίως τα 90 του χρόνια αυτός ο θρύλος και μέχρι σήμερα, μετά από όσα έχει περάσει στην ζωή του, μετά από βασανιστήρια, εξορίες, απαγορεύσεις, Χούντα ακόμα παραμένει παιδί. Απορώ ειλικρινά πως στην ευχή τα καταφέρνει εφόσον η σκληρή πραγματικότητα είναι πως η χώρα για την οποία εκείνος θυσιάστηκε, ποτέ δεν του πρόσφερε την αναγνώριση που του αξίζει. Αρκούσε πάντοτε μια ''λάθος'' δήλωση του και τον διέγραφαν. Πάντα αυτές οι λάθος δηλώσεις αφορούσαν προσωπικές του απόψεις που ενδεχομένως με τα χρόνια μπορεί να άλλαζαν. Θα έπρεπε να σας ζητήσει συγγνώμη προφανώς Ελληναράδες ένας σπουδαίος άνθρωπος που έχει καταλάβει πως τα κολλημένα μυαλά μόνο κακό μπορούν να κάνουν. Θα έπρεπε να απολογηθεί που παρότι γνήσιος αριστερός κάποτε αποπειράθηκε να δει τα πράγματα από την δεξιά σκοπιά μόνο και μόνο προκειμένου να μονιάσουν τα δύο άκρα. Θα πρέπει να σκύψει το κεφάλι και να κάτσει να τον λιθοβολήσετε εαν αλλάξει άποψη για ένα θέμα πολιτικής. Στην αντίπερα όχθη έχουμε επίσης έναν σημαντικό Έλληνα τραγουδιστή που θέλετε δεν θέλετε να το χωνέψετε η νεολαία και όχι μόνο τον λατρεύει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν βγήκε τώρα ο Σάκης όπως ένα σωρό παιδαρέλια που τα γνωρίζουμε μέσω talent shows και μετά δεν θυμόμαστε καν το όνομα τους. Είτε σας αρέσει είτε όχι έχει καταφέρει να μείνει μέσα στα πράγματα και αυτό είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς. Ποτέ δεν υπήρξα Ρουβίτσα αλλά όσα χρόνια θυμάμαι αυτή την μορφή, μου ήταν πάντα συμπαθής. Δεν τον θυμάμαι να προκαλεί ποτέ. Δεδομένης της επιτυχίας του θα μπορούσε να έχει κάνει αίσχη. Αυτό λοιπόν τον τιμά και εκείνον σαν άνθρωπο, είτε είμαστε fan της μουσική του πορείας είτε όχι. Αυτό που δεν χώνεψα ποτέ είναι ο πόλεμος των έντεχνων με όλους τους υπόλοιπους. Είναι εκείνοι στο ένα στρατόπεδο και απέναντι όλοι οι άλλοι που δεν τους μοιάζουν. Δεν υπάρχει λόγος για τέτοια αλλαζονεία. Ο Ρουβάς όπως είναι φυσικό θεωρεί πως η ευκαιρία που του δίνεται να ερμηνεύσει το ''Άξιον Εστί'' είναι ανεκτίμητη και θα μάθει πάρα πολλά μέσα από αυτό. Για εκείνον είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά, Χαζοί δεν είμαστε, δεν λέω. Βγάζει μάτι πως η επιλογή του συγκεκριμένου έγινε με σκοπό να προκληθούν αντιδράσεις. Μιλάμε για τη μέρα με τη νύχτα στα είδη που οι 2 εκπροσωπούν. Παρόλα αυτά για άλλη μια φορά την ίδια στιγμή που όλοι έσπευσαν να ρίξουν δηλητήριο και να δηλώσουν την δυσφορία τους, ο Μίκης τους βάζει τα γυαλιά. Τόνισε την λύπη και την πικρία του που το έργο του δεν υποστηρίχθηκε από κανέναν σε άλλους καιρούς, όταν θα έπρεπε ενώ τώρα οι ίδιοι σιωπηλοί άνθρωποι έχουν λόγο και φωνή μα και γνώμη για το ποιός θα ήταν κατάλληλος να το ερμηνεύσει τελικά. Που ήταν άραγε όλοι αυτοί οι υποστηρικτές του όταν οι μελωδίες του και το άκουσμα τους θεωρούνταν έγκλημα? Αναφέρει επίσης πως είναι ενάντια στις απαγορεύσεις και θεωρεί πως ακόμα και η χειρότερη εκτέλεση είναι καλύτερη από μια απαγόρευση. Τις δηλώσεις του αυτές περί απαγόρευσης ο Μίκης επέλεξε να κάνει την 21η Απρίλη. Κάθε άλλο παρά τυχαίο... Τι θα προτιμούσατε τελικά? Να σιωπήσουν τα ραδιόφωνα ή να ακουστούν σπουδαία επαναστατικά έργα, από όποιο στόμα κ αν προέρχονται...?