Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Στην απομόνωση...


Έπεσα πάνω σ ένα άρθρο σε σχέση με τον πιο απομονωμένο άνθρωπο του πλανήτη... Περιείχε πλούσιο φωτογραφικό υλικό και έσπευσα να το δω εναγωνίως, εφόσον έτρεμε η ψυχή μου μήπως η λήψη της φωτογραφίας μου δεν ήταν κολακευτική. Με φόβισε η ιδέα πως μπορεί να βρεθώ προ εκπλήξεως και αντί για τον εαυτό μου να αντικρίσω κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο ή ακόμα κάποιον πολύ καλό φίλο. Αγχώθηκα πάλι. Κ αν οι φώτο δεν ήταν επεξεργασμένες με τα σωστά φίλτρα του instagram? Και πότε ακριβώς μας τράβηξαν? Γιατί δεν το πήραμε είδηση να ρουφήξουμε λίγο κοιλιές τέλος πάντων? Να παριστάνουμε πως χαμογελάμε ανέμελα κοιτώντας με βαθυστόχαστο βλέμμα το κενό σε μια ταυτόχρονη προσπάθεια να ισιώσουμε πλάτη και να προτάξουμε στήθος? Και η όλη διαδικασία να επαναλαμβάνεται ασταμάτητα επί 100 μέχρι να καταλήξουμε στο τέλειο και αν... Έτσι απαθανατίζουμε πλέον κάθε στιγμή μας. Τόσο ψυχρά, τόσο στημένα, τόσο επιφανειακά. Τόσο κοπιάζουμε προκειμένου να φτιάξουμε μια σωστή εικόνα. Ψεύτικη. Μια εικόνα επεξεργασμένη και έτοιμη να τη μοιραστούμε με τον έξω κόσμο, με τους ''φίλους'' μας στο fb, insta, twitter και πάει λέγοντας. Βρέθηκα όντως προ εκπλήξεως όταν διάβασα το άρθρο και είδα φωτογραφία ενός ανθρώπου τον οποίο δεν ήξερα. Χάζεψα τις φωτογραφίες που τον απεικονίζουν αποκομμένο από τον πολιτισμό να ζει μόνος κάπου στη Βόρεια Ρωσία. Μόνος ξυπνά, μόνος κοιμάται, μόνος τρώει, μόνος εργάζεται, όλα μόνος. Σε όλες τις φωτογραφίες εκείνος και μόνο. Αυτό προφανώς τον καθιστά τον πιο απομονωμένο άνθρωπο του πλανήτη, όπως μαρτυρά ο τίτλος του άρθρου. Καθόλου εύστοχος κατά την ταπεινή μου άποψη. Στην απόλυτη απομόνωση βρισκόμαστε όλοι εμείς. Που είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο στα μαγαζιά, που έχουμε ένα κάρο ψευτο φίλους στο fb, που προέκταση του χεριού μας είναι αυτοί οι μικροί διάολοι που στόχος τους είναι να μας πείσουν πως μέσα από αυτούς ερχόμαστε ο ένας πιο κοντά στον άλλον... Πως χωρίς αυτούς θα βυθιστούμε στην απομόνωση. Στην πραγματικότητα όμως ο ερχομός τους στη ζωή μας έφερε την απόλυτη απομόνωση. Την απόλυτη εξάρτηση. Όχι από ανθρώπινη επαφή. Βγαίνουμε μαζί και ταυτόχρονα είμαστε χώρια. Ο καθένας στον μικρόκοσμο που κουβαλάει στα χέρια του και μέσα απ αυτόν είναι σε θέση να παρακολουθεί τον μικρόκοσμο του καθενός. Δυστυχώς η χειρότερη απομόνωση δεν είναι εκείνη του Slana Korotki όπως ονομάζεται ο μετεωρολόγος που ζεί και βασιλεύει στην μοναξιά του κάπου στην Αρκτική. Η χειρότερη απομόνωση όλων είναι η δική μου, η δικιά μας. Την απόλυτη μοναξιά την βιώνεις στον μέγιστο βαθμό όχι όταν είσαι μόνος, αλλά όταν βρίσκεσαι σ ένα χώρο γεμάτο ανθρώπους...






Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Ήσουνα τι ήσουνα... μια παξιμαδοκλεφτρα..!


Προτού ξεκινήσετε να χορεύετε στους ρυθμούς του γνωστού λαικού άσματος, σκεφτείτε μισό λεπτό. Αναλογιστείτε τα σοφά και βαρύγδουπα λόγια του Χρηστάκη του Θηβαίου, ο οποίος έχει βαλθεί να μας τρελάνει! Δεν εξηγείται αλλιώς. Κάνει δυνατό come back δηλώσεων ο φίλτατος δουλευταράς! Μάλλον είναι φαν ενός μότο το οποίο πάει κάπως έτσι: ''There is no such thing as bad publicity''. Σου λέει η δημοσιότητα,παραμένει δημοσιότητα. Μαζί μου ασχολούνται πάλι είτε λέω σοφίες είτε λέω μπαρούφες και αμπελοφιλοσοφίες! Το όνομα μου φιγουράρει σε όλα τα σοσιαλ μιντια! Δεν νομίζω πως κανείς είναι σε θέση να υποδείξει τι πρέπει να τρώει μια οικογένεια και μάλιστα πενταμελής, την μέρα. Αν είναι δυνατόν! Ιδίως ένας άνθρωπος που μιλά εκ του ασφαλούς, τη στιγμή που το... αρνάκι το οποίο αναφέρει ως μη απαραίτητο, μπορεί να το έχει στο τραπέζι του κάθε μέρα. Να φάτε εσείς τα παξιμάδια και τις ελιές κύριε Θηβαίε. Σαφώς μην ξεχάσετε να καθαρίσετε και μια ντοματούλα...! Φτάνουν πια οι θυσίες από ένα σωρό οικογένειες. Καιρός να κάνετε και εσείς καμιά θυσία και οι όμοιοι σας. Αντί να προτρέπετε στον κοσμάκη να συμβιβαστεί με την αθλιότητα και να φλερτάρει κιόλας με την εξαθλίωση που βιώνει επί καθημερινής βάσης, σκεφτήκατε ποτέ εσείς ο ίδιος να βοήθησετε μια πενταμελή οικογένεια? Υποθέτω πως όχι, παρότι δεν σας γνωρίζω για να μιλήσω με σιγουριά. Τα λεγόμενα σας άλλα μαρτυρούν πάντως και από εκεί πιάνομαι και βγάζω συμπεράσματα. Η λύση σε μια κοινωνία που οδεύει με φόρα στο γκρεμό, που δεν προσφέρει καμία μα καμία αξιόλογη ευκαιρία σε νέους και κανένα αξιοπρεπές μέλλον σε μεγαλύτερους, δεν είναι η υποταγή. Δεν θα πούμε και ευχαριστώ που μας στερούν τα βασικά εφόδια να ζήσουμε. Δεν θα σταματήσουμε να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε επειδή μας το επιβάλλουν με ένα σωρό ΦΠΑ και φόρους στα οποία αδυνατούμε να ανταπεξέλθουμε. Αν εσείς λοιπόν θεωρείτε πως άνετα ζούμε και σαν ρακοσυλλέκτες κάντε ο ίδιος την αρχή! Δείξτε μας το δρόμο προς τον λιτό και απέριττο βίο και αφήστε τις φανφάρες...

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Fanatism drives you blind...

Άμα καταφέρεις και βρεις άκρη με φανατισμένους ανθρώπους σου αξίζουν μπόλικα συγχαρητήρια! Σ όποιον τομέα και να το επιδιώξεις όμως, μονάχα πάνω σε τοίχο θα πέσεις. Με φόρα κιόλας. Όχι τίποτα άλλο αλλά θα πονοκεφαλιάσεις και εσύ και άντε βρες άκρη. Είτε στην πολιτική, είτε στη θρησκεία είτε στις ομάδες. Είναι θλιβερό που δεν μεγαλώνουμε με κάποιες βασικές αρχές σε αυτή τη χώρα και αντί να ακούμε μόνο πόσο κακό κάνουν οι καταχρήσεις, τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια, κανείς δεν μας εξηγεί πόσο μεγάλο κακό δημιουργεί η έλλεψη σεβασμού της διαφορετικής άποψης.. Αυτό είναι πραγματική κατάντια. Βλέπω μέχρι και σήμερα, στην Ελλάδα που σιγά σιγά αποχαιρετάει το 2015 και οδεύει καλπάζοντας στο 2016, στην εποχή μιας καταρακωμένης Ελλάδας, που έχει χαθεί κάθε σεβασμός του κυβερνώντος προς τον πολίτη αλλά παραδόξως το αντίστροφο δεν φαίνεται να ισχύει. Βλέπω γύρω μου λοιπόν, μέχρι και στην κρίσιμη περίοδο οικομονικής εξαθλίωσης την οποία διανύουμε, ανθρώπους μικρούς και μεγάλους, να φανατίζονται ακόμη για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας! Να τάσσονται με πυρ, μανία και πάθος υπέρ κομμάτων τα οποία μας οδήγησαν με χίλια στην καταστροφη, να υποστηρίζουν ένθερμα ιδέες και ανθρώπους οι οποίοι φρόντισαν να πεινάσουμε. Αντί να αγανακτίσουμε και να κοιτάξουμε για μια φορά το κοινό συμφέρον, το γενικό καλό, εμείς εκεί... Επιμένουμε να ανάβουμε τη φλόγα στο κερί, όσες φορές και αν σβήσει ακαριαία.. Ακόμα και μέσα στη βροχή εμείς κρατάμε αναπτήρα και προσπαθούμε να ανάψουμε το καταραμένο το κερί. Δυστυχώς δεν δείχνουμε παρόμοιο ζήλο προκειμένου να συμβάλλουμε στην δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος. Ένα τρανταχτό παράδειγμα πως δεν είμαστε σε θέση να σεβαστούμε τη διαφορετική άποψη είναι το αμφιλεγόμενο θέμα της θρησκείας. Τον τελευταίο καιρό εμφανίζεται έντονα στο προσκήνιο το θέμα των θρησκευτικών στα σχολεία και εαν μια ενδεχόμενη απαλλαγή όσων θέλουν από το μάθημα, θα ήταν εφικτή ή όχι. Αφού καταστήσαμε δυνατόν πως είναι εφικτή τώρα ερχόμαστε να εξετάσουμε την ηθική πλευρά του πράγματος. Γιατί ένα σωρό αλλόθρησκοι ή και άθεοι να είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουν μια σειρά ανεπιβεβαίωτων ιστοριών για θεούς και δαίμονες που στο μόνο συμπέρασμα που προσπαθούν να καταλήξουν είναι πως ένας είναι ο σωστός θεός και μια η σωστή θρησκεία και όλα τα άλλα είναι μια ανήθικη πλάνη? Δεν είναι κάπως φασιστικό να αναγκάζεις έναν ανήλικο άνθρωπο να παρακολουθεί θεωρίες οι οποίες του διαμορφώνουν σόνι και ντε μια εικόνα για το είναι καλό και τι κακό δίχως την επιλογή να το ψάξει και λίγο μόνος του? Θα μπορούσε βέβαια το μάθημα να γίνεται εντελώς διαφορετικά και αντί να μας τονίζει πόσο μεγάλη αρετή είναι η χριστιανοσύνη και τι μέγιστο προτέρημα το να είσαι χριστιανός ορθόδοξος. Θα μπορούσαν τα θρησκευτικά να μας δίνουν μια πιο σφαιρική εικόνα για όλες τις θρησκείες μα και για το άκρως αντίθετο, το να είναι κάποιος άθεος ή και άθρησκος. Αφού όμως δεν θέλουν να το κάνουν αυτό και πρέπει να κλειστούν οι μαθητές στον μικρόκοσμο του χριστιανισμού, απορώ γιατί να μαθαίνουμε γεωγραφία. Γιατί μας διδάσκουν πως υπάρχουν και άλλες χώρες εκτός απτην δική μας, στις οποίες επικρατούν άλλα ήθη, έθιμα και διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις..? Αν το καλοσκεφτεί κανείς κάτι μας έφερε σ αυτόν τον κόσμο και σίγουρα είναι κάτι πέραν της φαντασίας μας. Κάτι που ενδεχομένως δεν έχει αφήσει χειροπιαστές αποδείξεις. Κάτι που έγγυται στη σφαίρα του αγνώστου, όπως και κάθε τι που δεν έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια. Είναι όμορφο να πιστεύουμε σε κάτι ανώτερο από μας, κάτι που μας δίνει δύναμη στις δύσκολες στιγμές αν μη τι άλλο. Ας αφήσουμε όμως τον καθένα ξεχωριστά να ορίσει τι σημαίνει γι'αυτόν.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Να σου αλλάξω τα φώτα ή τα λάστιχα?

Έχουμε δύο επιλογές καθώς φαίνεται. Καλέ τώρα που το σκέφτομαι, ότι θέλουμε τους κάνουμε τους πολιτικούς και όχι αυτοί εμάς. Τσάμπα γκρινιάζουμε και παραπονιόμαστε εν τέλει. Μας καίγεται μια λάμπα? Μας την αλλάζουν! Μας πιάνει λάστιχο? Και αυτό μας το αλλάζουν! Μα τι προθυμία είναι αυτή. Τι καλή θέληση. Τι αγάπη προς τον έρμο τον Έλληνα πολίτη. Δεν πρόκειται να σου αναλύσω την πολιτική ψευτιά του καθενός. Βαρέθηκα. Μπούχτησα. Και να σου πω και κάτι? Δεν ασχολήθηκα καν αυτή τη φορά. Άρα δεν μπορώ να εκφέρω σαφή άποψη. Μέχρι σήμερα όμως, ότι και αν άκουσαν τα αυτιά μου, το διέψευσαν μετά από λίγο τα μάτια μου. Αυτό συνέβη. Από όσα άκουσα, άλλα τα πίστεψα, άλλα με έκαναν και γέλασα. Υπήρξαν και πολλά που δεν τα άκουσα καν. Ποιό το νόημα? Το θέμα είναι αυτά που είδα, όσα βίωσα. Πράγματα τα οποία δεν περιμένω καμία πολιτική ανάλυση και κανένα κομματόσκυλο να μου τα εξηγήσει. Ήταν χειροπιαστά. Δόξα το Θεό. Τα έπιασα με τα ίδια μου τα χέρια. Ή μάλλον δεν τα έπιασα. Μάλλον όσα ονειρευόμουν να αγγίξω, ξεγλίστρησαν ακόμα πιο μακριά από τα χέρια μου... Ότι όνειρα είχα όσο πάνε και απομακρύνονται, μεταναστεύουν.. Δεν μπορώ να τα βρω στη χώρα μου πάντως και αυτό μου το αποδεικνύει η καθημερινότητα μου απροκάλυπτα. Ότι πόρτα και αν χτυπήσω κλείνει στα μούτρα μου, αλλά ακόμα και αν καταφέρω να την ανοίξω το δωμάτιο μικραίνει και δεν με χωράει τελικά. Άρα τι μένει? Να πάω και εγώ μακριά, να κυνηγήσω τα όνειρα μου. Αφού κάποιοι αποφασίζουν να τα στείλουν στο διάολο. Ξέρεις κάτι? Αν είχα μια ελπίδα με κάτι καινούριο που φάνηκε στο προσκήνιο, κατάφερες και την διέλυσες κ αυτήν. Δεν σε πίστεψα εξ αρχής. Ήθελα όμως τόσο αθεράπευτα πολύ να σε πιστέψω και να μου δώσεις επιτέλους ένα λόγο να παλέψω για όσα αγαπάω, στη χώρα μου. Την ωραιότερη χώρα του κόσμου με το μοναδικό ταλέντο να διώχνει μακριά τα παιδιά της. Να τα εξορίζει και να τα πείθει πως αυτά θέλουν να φύγουν. Αλλά δεν θέλουμε ρε γαμώτο.. Δεν θέλουμε να φύγουμε από δω. Δεν θέλουμε να χάσουμε όσους αγαπάμε,τους φίλους, τους συγγενείς... Θέλουμε να μαστε κοντά τους. Αλλά και να μην φύγουμε πρώτοι εμείς, θα φύγουν εκείνοι... Ποιό το όφελος? Και καλά όσοι πετάγονται μέχρι το χωριό για να ψηφίσουν κάθε μήνα σαν εκδρομούλα. Οι υπόλοιποι φεύγουν μια και καλή... 

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Ναι ή Όχι?




Η απάντηση δυστυχώς είναι απλή. Ίσως... ίσως μια μέρα να ξεφύγεις απ'το μέλλον που σου φτιάξανε. Ίσως ίσως μια μέρα πλησιάσεις τον χαμένο σου εαυτό. Αααχ, πόσο μα πόσο μακρινό φαντάζει ένα τέτοιου είδους σενάριο σε αυτή τη χώρα. Με αυτούς τους ανθρώπους. Με αυτά τα μυαλά. Με αυτές τις νοοτροπίες. Με τόσο φανατισμό. Με ατσάλινες παρωπίδες. Με τόσο κολλημένες αντιλήψεις. Ένα μυαλό σταματημένο σε άλλες εποχές. Εκεί που οι περισσότεροι δεν είχαν αντιληφθεί τι εστί λιτότητα και ξερό ψωμί. Κυριολεκτώ για το ψωμί. Ευτυχώς που ο Βενέτης πήρε την πρωτοβουλία να μας ταίσει αυτές τις άγιες μέρες... Εγώ με τους δημοσιογράφους τα 'χω. Αυτούς σιχαίνεται η ψυχή μου και όλο μου το είναι. Ντρέπομαι που σπούδασα αυτό το (όπως το έχετε καταντήσει) αισχρό και ποταπό επάγγελμα. Όλοι τσιράκια. Όλοι όμως. Έχουν παρακολουθήσει μαθήματα σου λέει για το πως καλούνται να παρουσιάζουν ειδήσεις. έτσι αμερόληπτα όπως τους βλέπεις στην οθόνη σου να στα λένε έξω απ'τα δόντια τόσα χρόνια. Έλα να σου μάθω πως να στηρίζεις τα μνημόνια καλέ μου φίλε δημοσιοκάφρε. Ευτυχώς υπάρχουν ορισμένοι, ελάχιστοι σωστοί στο επάγγελμα ακόμα και έχω την τιμή και τη χαρά να γνωρίζω και να θαυμάζω. Η Αντριάνα Πρασκευοπούλου για παράδειγμα, για να μιλάμε με στοιχεία και ονόματα! Ας πάψουμε να κατονομάζουμε μόνο τα στραβά και τα ανάποδα και ας αρχίσουμε να λέμε και κανένα μπράβο σε όσους στέκονται βράχοι σε μια τέτοια εποχή με τόσα αρπακτικά γύρω τους, έτοιμα να τους κατασπαράξουν. Παρόλα αυτά η Αντριάνα είναι μια μεμονωμένη περίπτωση και μετά λύπης μου έχω διαπιστώσει πως ούτε κατά διάνοια εκπροσωπεί το σύνολο του συναφιού της. Οι πολιτικοί φυσικά ακολουθούν αγέρωχοι και καταλαμβάνουν την δεύτερη θέση στον αγώνα παραπληροφόρησης, ψεύδους, ξεφτίλας και αηδίας. Σε μια πανίσχυρη συνεργασία λοιπόν με τους δημοσιογραφίσκους μας έχουν φέρει εδώ που είμαστε τόσα χρόνια. Μας έχουν συνηθίσει στην ατιμία και την παγαποντιά και τώρα δεν μπορούμε. Δεν αντέχουμε χωρίς αυτά. Αρχίζουμε και παθαίνουμε σύνδρομο στέρησης τώρα που βρέθηκε κάποιος που φαίνεται-τουλάχιστον- διαφορετικός από τη φάρα τους. Σας δυσαρέστησε το δημοψήφισμα ε? Θεωρείτε πως ο Τσίπρας φταίει που η χώρα διχάστηκε και οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε δύο μερίδες που η καθεμία υποστηρίζει κάτι διάφορο. Οι Ναιδες και οι Όχιδες γίναμε. Μετά τους Βροντάτσηδες και τους Φουρτουνάτσηδες κάνουμε θραύση. Δημόσια πρόσωπα, άνθρωποι του καλλιτεχνικού στερεώματος, ο κάθε πικραμένος (συμπεριλαμβανομένης και της υποφαινόμενης!) ''πολιτικός'' του fb βγαίνει και υποστηρίζει σθεναρά την άποψη του. Τόσα χρόνια σας βόλευε καλύτερα φαίνεται που την ευθύνη για την καταστροφή μας την έπαιρναν άλλοι. Τώρα που η απόφαση είναι στα χέρια μας έχουμε πάθει πανικό. Αδειάζουμε ράφια των σούπερ μάρκετ, φουλάρουμε και κάνουμε χρυσά τα βενζινάδικα σαν να μην υπάρχει αύριο. Λες και υπήρχε ''αύριο'' λαμπρό, τόσα χρόνια τώρα που μας κυβερνούσαν τα γαλαζοπράσινα στρουμφάκια. Τώρα ήρθαν αυτοί οι κακοί οι άνθρωποι και πασχίζουν με νύχια και με δόντια να γκρεμίσουν ότι έχτισαν οι προηγούμενοι. Για κοίτα ρε κάτι κωλόπαιδα που πάνε να μου πάρουν τα χρυσά κουτάλια που έβαλε στα χέρια μου ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης και ο Αντωνάκης. Κοίτα θράσος! Ήρθαν ξαφνικά οι κόκκινοι σατανάδες στην εξουσία για να ξεριζώσουν όση φτώχεια θέρισαν οι προηγούμενοι στα σπίτια μας. Και θέλουν και τη βοήθεια μου από πάνω προκειμένου να το πετύχουν. Αυτό λέγεται θράσος... Θέλετε δημοκρατία στα λόγια μα όταν σας την προσφέρουν (γιατί δεν θεωρώ κάτι πιο δημοκρατικό απο το δημοψήφισμα) θέλετε χούντα ξαφνικά. Ή μάλλον θέλετε να μην σας βγάλουν από τη βολή σας. Θέλετε να βρίζετε τον Αλέξη και τον κάθε Αλέξη για την απόφαση του και να μην λερώσετε τα ντελικάτα χεράκια σας. Θέλετε να βρίζετε ασύστολα τους δημοσιογράφους, μα όταν το κάνει η κυβέρνηση αρπάζετε τις ασπίδες και σπεύδετε να υπερασπιστείτε την Σία, την Μαρία κτλ. Τώρα λοιπόν βλέπετε εθνικό διχασμό Έλληνες. Άρα τόσα χρόνια βλέπατε ομόνοια και συμπόνια για τον συνάνθρωπο υποθέτω. Κάτι που επίσης κατέστρεψε ολοσχερώς ο Τσίπρας. Μάλιστα... Κανέναν δεν τον ένοιαξε αν ο γείτονας δεν είχε να φάει. Κακά τα ψέματα. Και τώρα φοβούνται τα βολεμένα τα πουλάκια μου μην τυχόν και έρθουν στην ίδια μοίρα με τον καημένο το γείτονα. Ήθελα να ξερα, κανείς δεν βλέπει πως οι Ευρωπαίοι δεν μας θέλουν εκτός Ευρωζώνης? Κανείς δεν βλέπει πως έχει πάρει φωτιά ο κώλος τους που επικρατεί το όχι? Κανείς δεν βλέπει, ή όλοι εθελοτυφλούν? Πάρτε το χαμπάρι Έλληνες, όσο δεν δίνουμε δεκάρα για το τομάρι του γείτονα τίποτα, ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει. Το μόνο που τρέμουν οι ξένοι είναι μην τυχόν ξυπνήσουμε και ενωθούμε επιτέλους. Αμήν...


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Θρήνος...

Ο κάθε άνθρωπος τον αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο. Ο καθένας επιλέγει μια ξεχωριστή πορεία προς τον θρήνο. Το όχημα πάντα ίδιο βέβαια. Ο απεριόριστος πόνος. Αγνή και καθαρή καταθλιψάρα κοινώς. Χαμός. Τι πιο θλιβερό και εξοντωτικό? Δεν μπορείς να συνεχίσεις την καθημερινότητα σου, δεν μπορείς να βρεις όρεξη για τίποτα, δεν θες να δεις κανέναν, δεν θες να μιλήσεις σε κανέναν. δεν θες να σηκωθείς απτο κρεβάτι, δεν θες να σταματήσεις να πονάς. Είναι εθιστικός ο ανυπέρβλητος πόνος. Κάποιοι κάνουν μπαμ, το μιλάνε, το δείχνουν, ξεσπάνε. Άλλοι το περνούν βουβά. Δικαίωμα του καθενός. Κανείς δεν είναι άξιος να κρίνει τον πόνο του άλλου. ΚΑΝΕΙΣ. Δικός του λογαριασμός πως θέλει να το εξωτερικεύσει ή να το πνίξει μέσα του αντίστοιχα. Πέσατε κλασσικά πάνω στον Κανάκη γιατί έγραψε το βιβλίο που έγραψε. Σπεύσατε όλοι οι φωτεινοί παντογνώστες να του υποδείξετε εαν και σε τι βαθμό πονά. Εάν πονούσε δεν θα έπαιρνε δημόσιες διαστάσεις το θέμα του. Τώρα που επιλέγει να μιλήσει για αυτό μέσα από ένα βιβλίο όμως βγήκε το πόρισμα. Το καθίκι ούτε που πονάει. Για το χρήμα τα κάνει όλα. Για κάμποσα ευρώ και μπόλικη φήμη και δόξα βγάζει στη φόρα το χαμό του πατέρα του. Δεν τον αγάπησε ποτέ το κάθαρμα. Είδα μερικά τέτοια σχόλια και ένιωσα αμέσως μια έντονη ανακατωσούρα στο στομάχι. Πόσο εύκολο μας είναι να κρίνουμε Θεέ μου? Πόσο? Καλά κάνουμε και έχουμε άποψη, αλλά έχω την εντύπωση πως όταν το θέμα αφορά το μεγαλύτερο όλων πλήγμα καλύτερα να το βουλώνουμε. Δεν γουστάρεις το βιβλίο του, τη φάτσα του, την εκπομπή του, το στυλάκι του? Μην το αγοράσεις ρε φίλε. Δεν σε ανάγκασε κανείς. Ξέρω ένα σωρό ανθρώπους για τους οποίους η συγγραφή είναι μια ύστατη λύτρωση. Τυγχάνει να βρίσκομαι και εγώ μέσα σε αυτούς. Δεν συμφωνώ που όλοι πάμε να μπλεχτούμε με όλα είτε έχουμε τα εφόδια είτε όχι. Όμως ουκ ολίγοι άνθρωποι έχουν καταθέσει προσωπικές εμπειρίες μέσα σε ένα βιβλίο όπου στις σελίδες του βρήκαν παρηγοριά ένα σωρό άλλοι που ταυτίζονται με τον συγγραφέα. Αν μη τι άλλο σε ένα ράφι στέκεται το καθένα τους. Αν δεν σου κάνουν αίσθηση, προσπέρασε τα. Δικαίωμα του καθενός να πάρει μια πένα και να μετατρέψει το λευκό χαρτί σε κάτι που για εκείνον έχει νόημα. Απλά δεν αντέχω να μας βλέπω να έχουμε τόσο έντονη άποψη για το χαμό. Είναι κάτι τόσο προσωπικό, τόσο δραματικό, τόσο επίπονο. Είναι κάτι που θα έπρεπε να το σεβόμαστε εαν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Ήθελα να ξερα, όλοι εσείς εκεί που δείχνετε με το δάχτυλο, τι νομίζετε ακριβώς πως μπορεί να κλονίσει την ανθρώπινη ύπαρξη και να ρημάξει την ψυχολογία οδηγώντας την στα τάρταρα, αν όχι ο χαμός ενός πολυαγαπημένου προσώπου...? Αγκαλιάστε τους ρε. Όσους αγαπάτε πολύ. Μην προσεύχεστε για αυτούς. Μην ζητάτε από το Θεό να τους έχει καλά. Πείτε τους ''Σ αγαπώ''. Έτσι θα έχουν μόνοι τους τη δύναμη να παλέψουν προκειμένου να είναι καλά. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αλλά σκοπεύω. Κάτι για τα έσοδα που πρόκειται να διατεθούν στο ορφανοτροφείο ''Άγιος Στυλιανός'', δεν είχατε να σχολιάσετε πάντως. Εν πάσει περιπτώσει εμένα με τραβάει και ο τίτλος. Όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον λειτουργεί. Μια κανονική μέρα... Πάντα μια κανονική μέρα γίνονται όλα. Δεν χρειάζεται ούτε να βρέχει καρεκλοπόδαρα, ούτε να είναι μια κρύα χιονισμένη χειμωνιάτικη νύχτα, ούτε καν χρειάζεται να ναι νύχτα. Δεν χρειάζεται να σου έχουν πάει ήδη όλα στραβά και να έρθει και αυτό να ''κουμπώσει''. Δεν χρειάζεται να έχεις δει κάποιον σχετικό εφιάλτη που προμηνύει κάποιο κακό. Δεν σου χτυπάει την πόρτα ούτε το καλό, ούτε το κακό. Φτάνει μόνο να ναι μια κανονική μέρα... 

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Blessed

Βρέχει πίστη τις τελευταίες μέρες παιδιά. Κρατήστε ομπρέλες εσείς οι άθεοι, οι μασόνοι και οι σατανιστές. Ενδέχεται εντόνως να κολλήσετε μπόλικη από την ευλογία που μας ψεκάζουν ασταμάτητα τα τελευταία 24ωρα. Σύμμαχο φαίνεται πως βρήκε η Ελένη Λουκά στον τίμιο αγώνα της να μας στρέψει στο δρόμο του Θεού, τόσα χρόνια. Στο πλευρό της τάχθηκε φανατικά η τραγουδίστρια Ειρήνη Μερκούρη η οποία πιστεύει τόσο αδιαφιλονίκητα στον μεγαλοδύναμο που νομίζω έχει ρουφήξει όλη την πίστη που υπάρχει και δεν φτάνει και για τους υπόλοιπους. Τι παραλήρημα είναι αυτό πάλι? Πολύ ... Αγία Τριάδα έπεσε και ανησυχώ. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου παντού ευλογημένα στυλό, ευλογημένα λείψανα, ευλογημένες αοιδοί. Έχει ανάγκη ο άνθρωπος να πιστεύει σε κάτι ανώτερο. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Όσο πιο δύσκολοι οι καιροί που διανύουμε, τόσο γιγαντώνεται και αυτή η ανάγκη. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, έλεγαν οι αρχαίοι
ημών πρόγονοι. Εμείς το έχουμε κρατήσει το μότο αλλά με μια βασική παραλλαγή. Συν Αθηνά και Χριστέ μου βόηθα. Η χείρα εκείνη εξαφανίστηκε. Εν ολίγοις τα θέλουμε όλα στο πιάτο. Χωρίς κόπο. Αράζουμε, επαναπαυόμαστε και ελπίζουμε σε ένα θαύμα ενώ ταυτοχρόνως σταυροκοπιόμαστε. Δεν καταβάλλουμε καμία ουσιαστική προσπάθεια. Περιμένουν όλοι με κομμένη την ανάσα το θαύμα που θα κάνουν τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας στο νοσοκομείο. Με το που τα εναποθέσουν στο κτίριο ξαφνικά οι παράλυτοι θα τρέξουν, οι τυφλοί θα δουν τα πάντα με άλλο μάτι, οι μουγγοί θα βροντοφωνάξουν. Από την άλλη οι μαθητές σύσσωμοι έσπευσαν να προμηθευτούν τα ευλογημένα στυλό από τα άγια χέρια του Μητροπολίτη! Σου λέει αφού δεν διάβασα που δεν διάβασα, τι έχω να χάσω? Το πολύ πολύ η δικιά μου η παρτίδα να μην έχει ποτιστεί με την απαραίτητη ποσότητα αγιασμού. Και αν σου κάτσει όμως? Why not take the risk? Παιδιά μην απελπίζεστε, αν το ευλογημένο στυλό δεν κάνει τη δουλειά του, τρέξτε στις πίστες. Ένα ευλογημένο άγγιγμα της Ειρήνης Μερκούρη και ο Θεός μονομιάς θα είναι μαζί σας! 

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Μάνα.

Μεγάλη κουβέντα, βαριά λέξη, κουβαλάει ένα σωρό νοήματα στην πλάτη της και κρύβει άλλα τόσα μέσα της. Δύσκολο να είσαι. Πολύ δύσκολο. Επίπονο στην αρχή. Επίπονο την ώρα του τοκετού. Επίπονοι εννιά ολόκληροι μήνες που κουβαλάς μια νέα ζωούλα μέσα σου και εξαιτίας της αλλάζει ριζικά η δική σου. Πάει η καθημερινότητα όπως την ήξερες. Αποχαιρετάς και το κορμί στο οποίο ζούσες πριν από αυτήν. Το βλέπεις να φουσκώνει μέρα με τη μέρα και παράλληλα η δική σου προσωπική ζωή να συρρικνώνεται. Ζεις για αυτήν. Γίνεται αυτή η ζωή σου. Δεν έχεις και άλλη επιλογή. Μάνα. Δεν υπάρχει σκληρότερη δουλειά από αυτήν. Είσαι stand by 24 ώρες το 24ωρο. Ακόμα και τίποτα να μην έχεις σπουδάσει, κανένα πανεπιστήμιο να μην έχεις βγάλει. Αναγκάζεσαι. Αναγκάζεσαι να γίνεις και γιατρός και διαιτητής και παραμυθάς και νοσοκόμα και μαγείρισσα και καθαρίστρια και ένα σωρό άλλα. Πασχίζεις να γίνεις ένα σωστό πρότυπο για αυτό το πλάσμα. Για να μεγαλώσει όσο το δυνατόν καλύτερα γίνεται. Για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο όταν θα πάψει πλέον να προστατεύεται κάτω από τα φτερά σου και θα χρειαστεί να πετάξει μόνο του. Έχεις ανάγκη να ξέρεις πως θα πάρει τον σωστό δρόμο, μόνο που αυτό δεν θα είσαι ποτέ σε θέση να το ξέρεις και αυτό πονάει. Πρέπει να πονάει πολύ. Ξέρεις καλά πως όταν το βλέπεις να κλαίει και να σπαράζει για αισθηματικής φύσεως προβλήματα και νιώθει πως ήρθε το τέλος του κόσμου, θα γιατρευτεί σύντομα. Τα έχεις και περάσει και εσύ και ξέρεις. Και όμως δεν υπάρχουν λόγια να του πεις. Αφενός εκείνο νιώθει πως δεν το καταλαβαίνεις γιατί ως δια μαγείας φύτρωσες σε αυτό τον κόσμο και πέρασες σε fast forward το στάδιο της εφηβείας και μπήκες κατευθείαν στα βάσανα. Αφετέρου εσύ πιστεύεις πως με κάποιο μαγικό ραβδάκι θα το αποτρέψεις από το να κάνει τα ίδια λάθη με σένα. Άνιση μάχη. Παλεύετε όμως και οι δύο πλευρές με περίσσια αγάπη και υπομονή. Κάποια στιγμή θα συναντηθείτε στον δρόμο της ζωής και θα καταλάβετε απόλυτα ο ένας τον άλλον. Γιορτάζουμε την γιορτή της μητέρας μια φορά το χρόνο. Εκείνη την μέρα της αφιερώνει το ημερολόγιο αλλά ξέρουμε καλά πως της αξίζουν όλες. Δουλεύει αδιάκοπα και σκληρά μέχρι να σε καταστήσει άνθρωπο έτοιμο να βγει στην κοινωνία. Όταν όμως έχει κάνει πια το καθήκον της και ο ρόλος της πλέον δεν είναι πρωταγωνιστικός τότε αρχίζουν τα πραγματικά σκούρα. Όταν σου έχει δώσει πλέον τα φώτα της και νιώθεις πως έχεις αρκετά εφόδια να πορευτείς μόνος. Τότε εκείνη μαραζώνει. Τότε είναι που εύχεται να ξαναζούσε τον τοκετό σου και όλα πάλι απτην αρχή όσο και αν πόνεσε. Γιατί το σκληρότερο κομμάτι της μητρότητας είναι η παραδοχή. Η παραδοχή πως το μικρό σου πράγματι μεγάλωσε και παίρνει τη ζωή του στα χέρια του. Ποτέ όμως κανένας και τίποτα στη ζωή δεν θα καταφέρει να πάρει τη θέση της στην καρδιά μας. Πάντα θα είναι ο άνθρωπος που κόπιασε σαν σκλάβος να έχεις εσύ την ζωή που ονειρεύεσαι. Πάντα θα είναι κάτι το ανώτερο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες τις μανούλες. 

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου!

Ένα από τα ομορφότερα πειράματα έλαβε χώρα στη Βραζιλία. Στόχος ήταν να δικαιωθούν όλοι οι τετράποδοι φίλοι μας. Αυτά τα πλασματάκια που μας χαρίζουν απλόχερα την αγάπη τους ανιδιοτελώς. Ουδεμία σχέση με τον άνθρωπο... Λίγη τροφή και περίσσια αγάπη φτάνει για να μην θέλουν να φύγουν από κοντά μας. Λείπουμε από το σπίτι και μαραζώνουν... Την ώρα όμως που επιστρέφουμε τότε είναι που περιμένουν πως και πως να δώσουν το αξιολάτρευτο ρεσιτάλ τους! Γαβγίζουν ευτυχισμένα κουνώντας τις φουντωτές ουρίτσες τους και στέκονται χαρωπά στα πίσω ποδαράκια τους! ''Αφεντικό σ ευχαριστώ που γύρισες πάλι και δεν με άφησες! Αν με εγκατέλειπες μάλλον θα πέθαινα από τη στενοχώρια μου''. Αυτά δεν είναι λόγια του αέρα όμως, ισχύουν δυστυχώς. Ουκ ολίγες φορές έχουμε ακούσει περιστατικά που αφοσιωμένα κατοικίδια έφυγαν από αυτό τον κόσμο όταν τα αφεντικά τους έπαθαν κάτι και έμειναν μόνα τους. Είναι μεγάλη αλήθεια πως επικρατεί η άποψη πως τα καθαρόαιμα σκυλάκια είναι καλύτερα από τα ημίαιμα. Ο κόσμος σπεύδει να αγοράσει ζωάκια από τα pet shops ενώ ταυτόχρονα οι φιλοζωικές ξεχειλίζουν από τετράποδους κατεργάρηδες που διψούν να μπουν στο σπίτι μας και να νιώσουν την αγάπη μας. Μια φιλοζωική οργάνωση λοιπόν στην Βραζιλία που ονομάζεται Quatro Patinhas (τέσσερις πατούσες) έβαλε ''κρυφά'' αδέσποτα ζωάκια σε ένα pet shop για μία ημέρα προκειμένου να τεστάρει τους πελάτες. Όλοι έμειναν ενθουσιασμένοι με τις νέες φατσούλες και ρωτούσαν τι ράτσα είναι. Όταν έμαθαν την αλήθεια και επιπλέον πως τα συγκεκριμένα κατοικίδια χαρίζονται, τότε είναι που ενθουσιάστηκαν ακόμα περισσότερο που δεν θα χρειαζόταν να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ αξιόλογο πείραμα. Μπράβο σε όσους υλοποίησαν αυτή την σκέψη! Γιατί ως γνωστόν δεν υπάρχει καλύτερος φίλος για τον άνθρωπο από ένα πιστό και αγαπησιάρικο κατοικίδιο! 
Παρακολουθήστε το βίντεο εδώ.



Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Κοινωνία πα-ΤΕΡΑΤΩΝ.

Βλέπουμε σε πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, διάφορους υποτιθέμενους πλανήτες που φιλοξενούν απόκοσμα όντα. Ίσως να μην είναι επιστημονική φαντασία τελικά. Ίσως επίσης αυτοί οι πλανήτες να κρύβονται μέσα στον δικό μας, τη γη. Συνήθως τα φρικαλέα πλάσματα παρουσιάζονται ως άγρια αιμοδιψή ζώα. Και πάλι λάθος. Το χειρότερο και πλέον ανήμερο ζώο είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ξεχωρίζει λένε γιατί έχει λογική. Μακάρι να ίσχυε κάτι τέτοιο. Από κάποιον τέτοιο πλανήτη πέφτουν μάλλον αυτά τα ανθρωπόμορφα πα-τέρατα. Δεν πρόκειται μόνο για πατεράδες, αλλά η εν λόγω υπόθεση που συγκλονίζει το πανελλήνιο αφορά έναν πατέρα. Ώρες ώρες εύχομαι να σταματήσει ο Κοκκινόπουλος να έχει έμπνευση και στοιχεία για τα επεισόδια του, αλλά μέρα με τη μέρα φαίνεται πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Αυτό το αγγελούδι που βλέπαμε να φιγουράρει στις οθόνες μας δεν θα βρεθεί ποτέ. Ούτε έστω νεκρό. Το τεμάχισε ο πατέρας του και το σκόρπισε στα σκουπίδια. Γείτονες σοκαρισμένοι και εμφανώς συγκινημένοι μπροστά στις κάμερες σπεύδουν να κάνουν το κομμάτι τους. Δεν τα μπορώ αυτά. Εφόσον έκανε μπαμ πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Γιατί ποτέ κανείς μας δεν ανοίγει το ρημάδι το στόμα του την κατάλληλη στιγμή? Πάντα μένουμε άπραγοι και όμως την επίμαχη στιγμή ξεσπάμε, όταν είναι ήδη πολύ αργά. Πόσα τέτοια περιστατικά θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί εάν κάποιος έκανε μια ανώνυμη-έστω- καταγγελία. Δεν θέλουμε να μπλεκόμαστε όμως περαιτέρω. Τι να πω, εν τέλει ίσως είναι σημάδια των καιρών όλα αυτά. Εύχομαι μονάχα αυτό το κτήνος να μην προλάβει να σαπίσει στη φυλακή, μα ούτε και να πεθάνει γρήγορα και επιτόπου. Εύχομαι να έχει αργό και βασανιστικό τέλος από τους συγκρατούμενους του... Αν μη τι άλλο δεν θα του άξιζε ούτε να ψοφήσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Θα ήταν πολύ ανώδυνο για έναν διάολο σαν αυτόν. 



Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Απορίας...άξιον εστί.

Μεγάλος ντόρος και πολλή συζήτηση έγινε για την πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη εμφάνιση του Σάκη Ρουβά προκειμένου να εκτελέσει Μίκη Θεοδωράκη. Οι περισσότεροι έβαζαν το χέρι τους στη φωτιά πως η εκτέλεση θα είναι όνομα και πράγμα! Τελικά όμως, δόξα το Θεό ο Μίκης βρίσκεται ακόμα σε αυτό τον κόσμο! Ευχόμαστε να μείνει εδώ και να στολίζει την Ελλάδα με την αξιότιμη παρουσία του για πολύ καιρό ακόμα. Είναι από τις φιγούρες που τις βλέπεις και λες ασυνείδητα από μέσα σου :''Να τον έχει καλά ο Θεός''. Εγώ τουλάχιστον αυτό λέω. Εν πάσει περιπτώσει υπήρξαν και ένθερμοι υποστηρικτές του Σάκη μας, και δεν μιλώ μόνο για τη νεολαία, αλλά και για ονόμαστα ξακουστά όπως η Νανά Μούσχουρη. Όλοι παρακολουθήσαμε την εμφάνιση του αγαπημένου μας καλλιτέχνη και ο καθένας έχει αυτιά και μπορεί να κρίνει από μόνος του. Κάθε άλλο παρά ρεζιλίκι ήταν το αποτέλεσμα που βγήκε. Ούτε ο αξιολάτρευτος συνθέτης μας εκτελέστηκε, ούτε το είδωλο της νεολαίας ξεφτιλίστηκε. Τουλάχιστον στα δικά μου τα αυτιά, όχι. Σίγουρα όχι. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως αν έκλεινε κανείς τα μάτια του και άφηνε την ακοή του να δράσει στο μέγιστο, σίγουρα θα δυσκολευόταν να ξεχωρίσει πως η φωνή εκείνη ανήκει στον Ρουβά. Νομίζω σε αυτό συμφωνούμε όλοι. Και αν δεν συμφωνούμε, κοροιδευόμαστε! Δεν θα κάνω καμία σύγκριση γιατί αυτό είναι άδικο έτσι κ αλλιώς. Με κανέναν Μπιθικώτση, Μπάση ή Κότσιρα. Θα κρίνω μεμονωμένα. Αυτό λοιπόν που έφτασε στ αυτιά μου ήταν μια διαφορετική χροιά από αυτήν που μας έχει συνηθίσει ο Ρουβάς μέχρι σήμερα με το ρεπερτόριο του. Απέδειξε περίτρανα πως μπορεί να φέρει εις πέρας αξιοπρεπέστατα και κάτι πιο ''σοβαρό'' από τα μακαρόνια με κιμά. Κρίμα, πολύ κρίμα για τους φίλους μας τους έντεχνους που θα θελαν να τον κατασπαράξουν μέχρι αηδίας. Φτάνει πια αυτός ο πόλεμος της μουσικής, Γιατί έχετε ταχθεί όλοι σε τόσο διαφορετικά στρατόπεδα? Γιατί τόσο κράξιμο και μίσος για συναδέλφους σας που δεν γεννήθηκαν όπως ο Παντελίδης σε μια νύχτα έχοντας γράψει ένα τραγούδι στον καμπινέ του σπιτιού τους, αλλά αντιθέτως έχουν δουλέψει σκληρά για χρόνια προκειμένου να κρατηθούν στην κορυφή και τα έχουν καταφέρει κιόλας? Τι σας έκανε ο Ρουβάς που σας πείραξε τόσο πολύ? Δεν γουστάρετε τα έλα μου είναι ακίνδυνη η τρέλα μου? Μην το ακούτε. Αλλά όταν πάει να το γυρίσει στο σοβαρό σας, πάλι δεν είστε ευχαριστημένοι! Τι συμβαίνει ακριβώς? Δεν υπάρχει χώρος στην κλίκα σας για κάποιον που θα ήθελε να δοκιμαστεί και σε κάτι άλλο. Και τονίζω, πως λέγοντας κάποιον, δεν εννοώ τον οποιονδήποτε αλλά έναν καλλιτέχνη αγαπητό, σεμνό και δουλευταρά. Που έχει αντέξει στο χρόνο ρε παιδί μου. Δεν θεωρώ πως ο καθένας χρήζει ιδίας μεταχείρησης ούτε πως όταν ο κάθε πικραμένος αποφασίσει να ασχοληθεί με τη μουσική πρέπει να χωθεί σε όλα τα μονοπάτια. Όμως ας σταματήσει κάποια στιγμή αυτή η αλλαζονία των εντέχνων ρε γαμώτο. Και εγώ τα ακούσματα μου έντεχνα θα τα χαρακτήριζα αλλά δεν είμαι τόσο στενόμυαλη, ούτε ακυρώνω αμέσως καλλιτέχνες άλλων ειδών. Το ρεζουμέ είναι πως μια χαρά έφερε εις πέρας την ομολογουμένως δύσκολη αποστολή του ο Σάκης, πράγμα που άκουσα να παραδέχονται ακόμα και άνθρωποι που έχουν τον Μίκη σαν θεό και ποτέ δεν θα άκουγαν Ρουβά. Και όμως, όποιος έχει αυτιά, άκουσε. 
ΥΓ. Άκουσα μια δήλωση της Τάμτα τις προάλλες που ερωτήθηκε για το εν λόγω θέμα. Η κοπέλα είπε ειλικρινέστατα πως δεν ντρέπεται μα δεν γνωρίζει το Άξιον Εστι αλλά παρόλα αυτά εύχεται καλή επιτυχία στον Σάκη και δεν μπορεί να δηλώσει τίποτα περαιτέρω πάνω στο θέμα εφόσον έχει άγνοια. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να την κράξω αλλά ήμουν 100% λάθος. Γιατί να κράξεις κάποιον που βγαίνει και λέει την αλήθεια? Η κοπέλα είχε τουλάχιστον τα κότσια να παραδεχτεί πως δεν γνωρίζει. Πράγμα σπανιότατο για τους περισσότερους, εφόσον συνήθως σπεύδουν να κάνουν τους παντογνώστες και εκφέρουν άποψη είτε είναι ενήμεροι επί του θέματος, είτε όχι. Και αν δεν είναι τότε είναι που πετάνε τα πιο μεγάλα μαργαριτάρια ever! Το προτιμάτε απτην αλήθεια? (Εύχομαι πάντως τώρα που έγινε τόσο θεόρατος σάλος όχι μόνο η Τάμτα αλλά και άλλα νέα παιδιά, είτε του καλλιτεχνικού στερεώματος είτε όχι, να μάθουν το τεράστιο αυτό έργο του Μίκη. Άλλωστε νομίζω πως αυτός ήταν ο σκοπός που ένα πρόσωπο σαν τον Σάκη Ρουβά κλήθηκε να το ερμηνεύσει).

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Τελικά έχουν και οι άντρες περίοδο?

Ορισμένοι θεωρούν πως και τα αρσενικά περνούν κάποιες μέρες κάθε μήνα έχοντας...περίοδο! Όχι βεβαίως με τον ίδιο τρόπο που έχουμε εμείς οι κακομοίρες, αλλά υπάρχουν ορισμένα κοινά στοιχεία. Τα νευράκια-τσαταλάκια για παράδειγμα. Αχ, φίλοι άντρες ξέρουμε πόσο σας πρήζουμε τα ούμπαλα κατά τη διάρκεια των συγκεκριμένων ημερών, αλλά πιστέψτε με εαν αιμοραγούσατε και εσείς μια ολόκληρη βδομάδα το μήνα και τα βλέπατε όλα πάνω σας να φουσκώνουν ( όχι έτσι όπως θέλετε εσείς οι τρομακτικοί υπερτούμπανοι μποντιμπιλνταράδες) τότε σίγουρα και τα δικά σας νεύρα θα τρυπούσαν το ταβάνι. Αν και με όλο το σεβασμό στο αντρικό φύλο, είναι δεδομένο πως δεν θα το άντεχαν ούτε οι μισοί! Πω πω, θυμάμαι αμυδρά την ταραχή και τον πανικό μου όταν συνειδητοποίησα πρώτη φορά όντας στο γυμνάσιο πως κάτι περίεργο συμβαίνει και έχω λερωθεί με αίματα παντού. Η ντροπή προσωποποιημένη. Τι θα πεις στους δικούς σου? Είναι φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει? Αν έχεις και την ατυχία να είσαι στο σχολείο και ειδικά στο δημοτικό τότε τα πράγματα είναι πολύ σκούρα φίλη μου. Στην καλυτερη περίπτωση εσύ η ίδια ξέρεις καλά τι σου συμβαίνει αλλά τι γίνεται με τα αγοράκια γύρω σου? Και αν δεν έχεις ούτε μια ζακέτα να δέσεις γύρω από τη μέση σου τι γίνεται? Σε σηκώνουν από το καρεκλάκι σου με γερανό? Δυστυχώς τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί κριτές και συχνά πυκνά τείνουν να γίνονται πολύ σκληρά με αποτέλεσμα να τραυματίζουν την αθωότητα κάποιων άλλων. Όπως σε όλα όμως φαίνεται πως και στο εν λόγω θέμα υπάρχουν εξαιρέσεις. Αυτός ο νεαρός τυπάκος που απεικονίζεται στη φωτογραφία δείχνει να αγαπάει ιδιαίτερα τις γυναίκες και να έχει μεγάλα αποθέματα κατανόησης για τις... δύσκολες μέρες! Κατάφερε να γίνει διάσημος στο instagram εφόσον έκανε ένα ποστ όπου τον δείχνει να κρατάει δύο σερβιέτες και σε συνοδευόμενο κείμενο του παροτρύνει τους συνομιλήκους του και όχι μόνο να μην ντροπιάζουν ή να στραβοκοιτάζουν τα κορίτσια όταν εκείνα ζητούν με κοκκινισμένα μαγουλάκια μια σερβιέτα ή μια ζακέτα προκειμένου να τυλίξουν την..ντροπή τους! Πολύ ωραία κίνηση και όμορφη σκέψη από ένα τόσο νέο αγοράκι. Τον παραδέχομαι τον πιτσιρίκο. Ουκ ολίγοι βεβαίως βεβαίως έσπευσαν να του κρεμάσουν κουδούνια και την ταμπέλα του γκει. Αλίμονο ρε άντρακλες!! Μακάρι να ξυπνήσετε ορισμένοι και να καταλάβετε πως εσείς είστε οι γυναικούλες που χασκογελάτε με κάτι απόλυτα νορμάλ και όχι το παλικαράκι. 

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Welcome to Wonderland!

Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι από τότε που γεννιόμαστε και αρχίζουμε σιγά σιγά να αντιλαμβανόμαστε στον κόσμο που μας περιβάλλει ασπαζόμαστε ορισμένες θεωρίες και δημιουργούμε συγκεκριμένες ανάγκες. Εαν έχουμε την τύχη και έρθουμε στον κόσμο αρτιμελείς τότε ευθύς αμέσως θεωρούμε δεδομένα ένα σωρό πράγματα. Σίγουρα ποτέ δεν περνάει από το μυαλό μας πως είναι δώρο να έχουμε την υγειά μας και δεν φανταζόμαστε πως θα ήταν η ζωή αν δεν την είχαμε.Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε σε αυτή την περίπτωση είναι να δείχνουμε συμπόνοια σε συνανθρώπους που δεν έχουν γεννηθεί με αυτό το θείο δώρο. Τα παιδιά που δεν μπορούν να αποκτήσουν από τα γεννοφάσκια τους την τελευταία λέξη της τεχνολογίας θεωρούν πως αυτή είναι η δυστυχία τους. Παλαιότερα όταν οι γονείς μας δεν είχαν τη δυνατότητα να μας αγοράσουν το παιχνίδι που είχαμε βάλει στο μάτι (συνήθως και το ακριβότερο του καταστήματος), κλαίγαμε και σπαράζαμε από στενοχώρια. Αυτές ήταν οι έγνοιες μας αν ήμασταν τόσο τυχερά. Άλλα παιδάκια λοιπόν που έχουν την ατυχία να γεννιούνται με κάποια ανίατη νόσο έχουν ταυτόχρονα την τύχη να ανακαλύπτουν πως στη ζωή αυτό που μας κρατάει ζωντανούς είναι η αληθινή αγάπη των δικών μας ανθρώπων και των γύρω μας. Αυτή η αγάπη κρατάει τη φλόγα αναμμένη. Συγκίνηση προκαλούν αυτοί οι γονείς οι οποίοι αποφάσισαν να κάνουν κάτι για τα αγγελούδια τους, τα οποία γεννήθηκαν με σύνδρομο down. Τα μετέτρεψαν λοιπόν σε σύγχρονους ήρωες. Ποιό αγοράκι δεν θα θελε να νιώσει superman για λίγο και ποιό κοριτσάκι δεν θα θελε να γευτεί τη μαγεία του να είσαι πριγκίπισα? Ιδού το αποτέλεσμα της αγάπης των γονιών... Καμαρώστε ευτυχισμένες φατσούλες...

















Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Μητσικώστας ο... προφήτης!

Όλοι θυμόμαστε την φάρσα του Γιώργου Μητσικώστα λίγα χρόνια πριν που έθεσε στο στόχαστρο τον Σάκη Ρουβά, ζητώντας του ως Μίκης Θεοδωράκης να ερμηνεύσει ένα από τα έργα του. Όσοι δεν την είχατε προλάβει τότε, σίγουρα θα έχετε ακούσει από τους γύρω σας για αυτήν. Είχε αφήσει ιστορία, πως να το κάνουμε? Σαν φάρσα λοιπόν, έκανε μεγάλη επιτυχία. Σαν πραγματικότητα όμως? Χμμ, εκεί είναι σκούρα τα πράγματα. Να που λίγα χρόνια αργότερα ο Μητσικώστας εκτός από τον τίτλο του ταλαντούχου και αγαπημένου μας κωμικού, κερδίζει και εκείνον του ''προφήτη''. Σαν άλλη Πυθία λοιπόν έρχεται να προμηνύσει το κοσμοιστορικό αυτό γεγονός. Και όμως φίλοι και φίλες της μουσικής και της τέχνης. Έφτασε η μέρα που ο Σάκης μας θα ερμηνεύσει τον Μίκη μας και αυτό δεν αποτελεί προιόν επιστημονικής φαντασίας. Είναι λογικό να μας φαίνεται παράταιρο καθώς οι δύο καλλιτέχνες προέρχονται από εντελώς αντικρουόμενα μουσικά μονοπάτια. Σαφώς η μουσική δεν παύει να είναι τέχνη όποιος και αν είναι ο ρυθμός της. Ο Μίκης από τη μία πλευρά αποτελεί σήμα κατατεθέν της Ελλάδας, όντας ο σπουδαιότερος δημιουργός που αυτός ο τόπος έχει γνωρίσει και παράλληλα έχοντας μια καρδιά από ατόφιο χρυσάφι (που λέει και η Καιτούλα!). Έφτασε αισίως τα 90 του χρόνια αυτός ο θρύλος και μέχρι σήμερα, μετά από όσα έχει περάσει στην ζωή του, μετά από βασανιστήρια, εξορίες, απαγορεύσεις, Χούντα ακόμα παραμένει παιδί. Απορώ ειλικρινά πως στην ευχή τα καταφέρνει εφόσον η σκληρή πραγματικότητα είναι πως η χώρα για την οποία εκείνος θυσιάστηκε, ποτέ δεν του πρόσφερε την αναγνώριση που του αξίζει. Αρκούσε πάντοτε μια ''λάθος'' δήλωση του και τον διέγραφαν. Πάντα αυτές οι λάθος δηλώσεις αφορούσαν προσωπικές του απόψεις που ενδεχομένως με τα χρόνια μπορεί να άλλαζαν. Θα έπρεπε να σας ζητήσει συγγνώμη προφανώς Ελληναράδες ένας σπουδαίος άνθρωπος που έχει καταλάβει πως τα κολλημένα μυαλά μόνο κακό μπορούν να κάνουν. Θα έπρεπε να απολογηθεί που παρότι γνήσιος αριστερός κάποτε αποπειράθηκε να δει τα πράγματα από την δεξιά σκοπιά μόνο και μόνο προκειμένου να μονιάσουν τα δύο άκρα. Θα πρέπει να σκύψει το κεφάλι και να κάτσει να τον λιθοβολήσετε εαν αλλάξει άποψη για ένα θέμα πολιτικής. Στην αντίπερα όχθη έχουμε επίσης έναν σημαντικό Έλληνα τραγουδιστή που θέλετε δεν θέλετε να το χωνέψετε η νεολαία και όχι μόνο τον λατρεύει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν βγήκε τώρα ο Σάκης όπως ένα σωρό παιδαρέλια που τα γνωρίζουμε μέσω talent shows και μετά δεν θυμόμαστε καν το όνομα τους. Είτε σας αρέσει είτε όχι έχει καταφέρει να μείνει μέσα στα πράγματα και αυτό είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς. Ποτέ δεν υπήρξα Ρουβίτσα αλλά όσα χρόνια θυμάμαι αυτή την μορφή, μου ήταν πάντα συμπαθής. Δεν τον θυμάμαι να προκαλεί ποτέ. Δεδομένης της επιτυχίας του θα μπορούσε να έχει κάνει αίσχη. Αυτό λοιπόν τον τιμά και εκείνον σαν άνθρωπο, είτε είμαστε fan της μουσική του πορείας είτε όχι. Αυτό που δεν χώνεψα ποτέ είναι ο πόλεμος των έντεχνων με όλους τους υπόλοιπους. Είναι εκείνοι στο ένα στρατόπεδο και απέναντι όλοι οι άλλοι που δεν τους μοιάζουν. Δεν υπάρχει λόγος για τέτοια αλλαζονεία. Ο Ρουβάς όπως είναι φυσικό θεωρεί πως η ευκαιρία που του δίνεται να ερμηνεύσει το ''Άξιον Εστί'' είναι ανεκτίμητη και θα μάθει πάρα πολλά μέσα από αυτό. Για εκείνον είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά, Χαζοί δεν είμαστε, δεν λέω. Βγάζει μάτι πως η επιλογή του συγκεκριμένου έγινε με σκοπό να προκληθούν αντιδράσεις. Μιλάμε για τη μέρα με τη νύχτα στα είδη που οι 2 εκπροσωπούν. Παρόλα αυτά για άλλη μια φορά την ίδια στιγμή που όλοι έσπευσαν να ρίξουν δηλητήριο και να δηλώσουν την δυσφορία τους, ο Μίκης τους βάζει τα γυαλιά. Τόνισε την λύπη και την πικρία του που το έργο του δεν υποστηρίχθηκε από κανέναν σε άλλους καιρούς, όταν θα έπρεπε ενώ τώρα οι ίδιοι σιωπηλοί άνθρωποι έχουν λόγο και φωνή μα και γνώμη για το ποιός θα ήταν κατάλληλος να το ερμηνεύσει τελικά. Που ήταν άραγε όλοι αυτοί οι υποστηρικτές του όταν οι μελωδίες του και το άκουσμα τους θεωρούνταν έγκλημα? Αναφέρει επίσης πως είναι ενάντια στις απαγορεύσεις και θεωρεί πως ακόμα και η χειρότερη εκτέλεση είναι καλύτερη από μια απαγόρευση. Τις δηλώσεις του αυτές περί απαγόρευσης ο Μίκης επέλεξε να κάνει την 21η Απρίλη. Κάθε άλλο παρά τυχαίο... Τι θα προτιμούσατε τελικά? Να σιωπήσουν τα ραδιόφωνα ή να ακουστούν σπουδαία επαναστατικά έργα, από όποιο στόμα κ αν προέρχονται...?

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Τι μας λες ρε φαφούτη...

Από μικρά που ήμασταν οι γονείς, οι συγγενείς και οι δάσκαλοι μας, φρόντιζαν να μας φλομώνουν με διαφόρων ειδών ιστορίες με τις οποίες ενδεχομένως και οι ίδιοι μεγάλωσαν ακούγοντας τες από οικεία πρόσωπα. Κάποιες είχαν σκοπό να μας τρομάξουν προκειμένου να ξανασκεφτούμε την σκανταλίτσα που ήμασταν έτοιμα να κάνουμε ενώ άλλες είχαν σκοπό να μας καθησυχάσουν πως κάτι όμορφο υπάρχει παραπέρα. Κάτι μαγικό αιωρείται στην ατμόσφαιρα και αν πιστέψουμε σε αυτό τότε η μοίρα μας λούζει και εμάς με λίγη νεραιδόσκονη. Άλλοτε ήταν ο μπαμπούλας που έρχεται και τρομάζει τα άτακτα παιδάκια, άλλοτε ήταν η καλή νεράιδα που έπαιρνε τα τοσοδούλια πρώτα μας δοντάκια. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουμε ήταν να τα βάλουμε κάτω από το μαξιλάρι μας τη νύχτα και το πρωί είχαν εξαφανιστεί με τρόπο ανεξήγητο και βρίσκονταν στην συλλογή κάποιας καλής νεράιδας. Είναι σίγουρο όμως πως πάντα είναι καλή η νεράιδα?  Είναι σίγουρο πως μόνο τα μικρά παιδάκια χάνουν τα δοντάκια τους από φυσικά αίτια? Αααχ, καταραμένη στενοχώρια. Δεν ξέρεις πως θα σε χτυπήσει. Δεν φαντάζεσαι τι σκοπεύει να σου κάνει. Τι σου επιφυλλάσει... Τόσα χρόνια βλέπουμε την γραφικότατη πλέον φιγούρα που ευέξαπτου & αθυρόστομου αθλητικογράφου και σχολιαστή Γιώργου Γεωργίου. Ακούει και στο παρατσούκλι που του έχουμε κολλήσει εδώ και χρόνια, φαφούτης! Και αναρωτιέσαι γιατί δεν πάει ο χριστιανός να βάλει καμιά μασέλα να ηρεμήσει το μάτι μας? Και όμως δεν είχαμε ιδέα τι κρύβεται πίσω από την συγκεκριμένη εμφάνιση που μας προκαλεί γέλιο αν μη τι άλλο. Ακούγοντας τις δηλώσεις του πραγματικά με έπιασε ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια πίκρα λες και τον συμπονούσα. Λες και καταλάβαινα τι περνάει. Έτσι αποφάσισε να τον χτυπήσει η δυστυχία. Μέσα σε μια νύχτα. Για φαντάσου αύριο το πρωί να ξυπνήσεις και αντί να αντικρίσεις τον ευατό της προηγούμενης νύχτας, να έρθεις αντιμέτωπος με ένα πλάσμα που με τόσο εμφανή τρόπο το χτύπησε η κακουχία όχι μόνο ψυχικά αλλά και σωματικά. Ο κ. Γεωργίου αποκάλυψε πως όταν έμαθε πως ο γιός του πάσθει από μια πολύ σπάνια και ανίατη ασθένεια (''αταξία του Φρίντριχ''), ξύπνησε και συνειδητοποίησε πως σε μια μόνο νύχτα είχαν ασπρίσει τα μαλλιά του και άρχισε σταδιακά να χάνει τα δόντια του. Και όλοι εμείς ακόμα να καταλάβουμε και να χωνέψουμε πως αυτά αποτελούν τις αληθινές δυστυχίες της ζωής. Ακόμα δεν έχουμε πιστέψει στην υγεία πάνω απ'όλα... 

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Να μπορούσα στα σύννεφα, να 'χα εγώ βενζινάδικο...

Καλύτερα στα σύννεφα, γιατί εκεί σίγουρα δεν θα σε πετύχαιναν περίεργοι πελάτες. Ούτε Υπουργοί ούτε και Πρωθυπουργοί..! Μεγάλο μπέρδεμα έχει προκληθεί και αυτή τη φορά στο στόχαστρο βρίσκεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αμέτρητα άρθρα έχουν αναρτηθεί και συνεχίζουν ακάθεκτα προκειμένου να φτάσουμε επιτέλους σε ένα συμπέρασμα. Τα διαβάζουμε μανιωδώς προκειμένου να μάθουμε και εμείς οι έρμοι τι πραγματικά συνέβη σε αυτό το διάσημο -πλέον- βενζινάδικο στην Αιδηψό. Από την μία έχουμε μια ονομαστική καταγγελία του συμβάντος από μια γυναίκα που βρισκόταν στον τόπο του ''εγκλήματος'' και σύμφωνα με τα λεγόμενα της η Πρόεδρος της Βουλής απείλησε τον εργαζόμενο του πρατηρίου υγρών καυσίμων όταν εκείνος αρνήθηκε να της αλλάξει το λάστιχο του αυτοκινήτου της. Ζήτησε τα στοιχεία του προκειμένου να απευθυνθεί στο αφεντικό του με σκοπό την απόλυση του. Από την άλλη πλευρά εμπλέκεται ένας πρώην αστυνομικός ο οποίος ισχυρίζεται πως ήταν και εκείνος παρών στο εν λόγω περιστατικό αλλά παρουσιάζει τα γεγονότα από εντελώς διαφορετική σκοπιά. Εκείνος με την επίσης ονομαστική καταγγελία του μας ενημερώνει πως άκουσε τον υπάλληλο να επιτίθεται φραστικά στην κ. Κωνσταντοπούλου και να επικαλείται μάλιστα τις πρόσφατες δηλώσεις Γιακουμάτου με περιεχόμενο τον..σύζυγο της Προέδρου. Δεν κάνει λόγο για καμία απειλή από πλευράς της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Επίσης τα μέσα μας δίνουν την πληροφορία-κλειδί πως η Πρόεδρος έχασε αγαπημένο συγγενικό της πρόσωπο και αυτός ήταν ο λόγος που την οδήγησε στην Εύβοια για το Πάσχα. Γεγονός που λειτουργεί υπέρ της ακόμα και αν πράγματι απείλησε τον υπάλληλο. Συναισθηματική φόρτιση. Σε καμία περίπτωση δεν την δικαιολογεί αν όντως όμως προέβη σε απειλές για την θέση του ανθρώπου. Όπως είναι φυσικό οι περισσότεροι έκαναν μεγάλες χαρές στο άκουσμα του περιστατικού και σπεύδουν να διαολοστείλουν τον ΣΥΡΙΖΑ και όλους τους ψηφοφόρους του. Κλασσικά πράγματα. Αποκλείεται σου λέει μια γυναίκα η οποία δεν αποκρύπτει καν την ταυτότητα της να ανέβασε στο facebook καταγγελία με το περιστατικό και να τα κατέβασε όλα από το κεφάλι της, Ναι καλα! Λες και υπάρχουν λίγα κομματόσκυλα. Πως κάνετε έτσι ξαφνικά μωρέ? Σε άλλη χώρα ζείτε κατακαημένα? Εγώ πάλι απορώ πως γίνεται η οξύθυμη μεν αλλά πολιτικός ΚΑΙ δικηγόρος δε κ. Κωνσταντοπούλου να έφτασε σε τέτοιο σημείο λες και είναι κανένα παιδάκι που δεν νοιάζεται για την πολιτική της εικόνα. Εν πάσει περιπτώσει, λέω το προφανές. Σε καμία περίπτωση δεν θα εκφέρω άποψη όπως το 100% των Ελληναράδων που μιλούν λες και ήταν αυτόπτεις μάρτυρες. Δεν ήμουν εκεί, δεν μπορώ να μιλήσω. Αλλά αποτελεί γεγονός αναντίρρητο πως εαν αληθεύει πως η Πρόεδρος χρησιμοποίησε απειλή ενώ ο υπάλληλος έκανε απλώς την δουλεία του, είναι τουλάχιστον απαράδεκτη και το λιγότερο που μπορεί να κάνει είναι να βγει δημοσίως και να ζητήσει συγγνώμη. Εαν πάλι τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι και όλο αυτό είναι μια ακόμη παγίδα με σκοπό να σπιλωθεί το όνομα και η υπόληψη της, τότε πάλι καλό θα ήταν να βγει και να μας πει επιτέλους την δική της εκδοχή των πραγμάτων. Η σιωπή σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι χρυσός. 

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Πάει κ αυτό το Πάσχα...

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ένα σωρό πιστοί (ενδεχομένως και άπιστοι) γιόρτασαν το Πάσχα. Πάσχα και Χριστούγεννα, οι δύο μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης. Ένα σωρό έθιμα και παραδόσεις που κουβαλάμε από τους προγόνους μας και πασχίζουμε με νύχια και με δόντια να τις περάσουμε και στους απογόνους μας. Εκείνους τους απογόνους που πιο πολύ σαν βασανιστήριο φαντάζουν τα έθιμα στα μάτια τους παρά σαν παραδόσεις που πρέπει πάσει θυσία να παραμείνουν ζωντανές και ανεξίτηλες στο χρόνο. Τσουγκρίζεις τα κατακόκκινα αυγουλάκια σου και εύχεσαι να μπορούσες να ''τσούγκριζες'' μερικά στα κεφαλάκια μερικών λατρεμένων συγγενών σου. Από τις δύο γιορτές πάντως το Πάσχα είναι ομολογουμένως πιο καταθλιπτικό ενώ τα Χριστούγεννα αισθάνεσαι μια εφορία εφόσον γιορτάζεις την γέννηση του σωτήρα σου. Το Πάσχα από την άλλη, σβήνουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια σε όλες τις πόλεις και επικρατεί μια μουντή ατμόσφαιρα. Το μόνο που μένει ίδιο είναι ο φόβος και ο τρόμος των κατακαημένων των αμνοερίφιων τα οποία δεν έχουν τρόπο να γλιτώσουν από την έρμη την μοίρα τους που τα προστάζει να καταλήξουν μέσα στα αχόρταγα στομάχια μας. Μέχρι όμως να φτάσεις στην απόλυτη απόλαυση του σουβλιστού αρνιού πρέπει να περάσεις και εσύ τα πάθη του Κυρίου σου (έτσι το νιώθεις τουλάχιστον) και να νηστέψεις σαν καλός χριστιανός που είσαι. Σαράντα μέρες στέρησης και μετά έρχεται η πολυπόθητη ανταμοιβή σου. Κάθεσαι στο τραπέζι και μετά το πασχαλινό τσιμπούσι αδυνατείς να σηκωθείς. Έχεις γίνει ένα με την καρέκλα. Παιδιά εκνευρισμένα που αναγκάζονται να φάνε στη μάπα τα συγγενολόγια αντί να απολαμβάνουν τις σχολικές διακοπές τους με τα φιλαράκια τους, μεγάλοι που σου μετράνε τις μπουκιές και φροντίζουν να ανέβεις 3 νούμερα στα παντελόνια μετά από αυτή την τιμημένη μέρα και ακόμα μεγαλύτεροι που σκεπτικοί νοσταλγούν όσους θα ήθελαν να είχαν μαζί τους εκείνη την μέρα αλλά και όλες τις υπόλοιπες. Θα θελαν με τη σκέψη να γεμίσουν τις άδειες καρέκλες που τους πονάνε. Ο καθένας χάνεται στην σκέψη του αλλά παρόλα αυτά είναι ο ένας δίπλα στον άλλο με έναν κοινό παρονομαστή. Τη σούβλα! Και ότι έχεις χάσει στη νηστεία να που στο επιστρέφει πλουσιοπάροχα ο θεάνθρωπος μέσα σε μία μόνο μέρα. Το λες και ''θαύμα''! 

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Στείλτε το από κει που ήρθε...

Αυτή φαίνεται να είναι η τοποθέτηση της ένωσης άθεων σχετικά με το Άγιο Φως. Να το στείλουμε από κει που ήρθε. Δηλαδή στο πουθενά, μιας και οι συγκεκριμένοι θεωρούν πως το φαινόμενο αυτό που σε πολλούς προκαλεί δέος και ένα αίσθημα κατάνυξης, αποτελεί μια καλοστημένη φάρσα. Ας μην αναλύσουμε το θέμα γιατί παραείναι αμφιλεγόμενο. Ο καθένας σου χει και μια θεωρία, άλλος λέει το μακρύ του κ άλλος λέει το κοντό του. Καλύτερα λοιπόν ότι δεν έχουμε δει με τα μάτια μας να μην το πιστεύουμε μα και να μην το αμφισβητούμε. Το μόνο σίγουρο είναι πως πράγματι αποτελεί απαράδεκτη πραγματικότητα να πληρώνει τόσο πλουσιοπάροχα ο κάθε φορολογούμενος για τέτοιου είδους υποδοχή. Ούτε ο Πάππας δεν βιώνει τέτοιες τιμές και δοξασίες. Νομίζω πως το τελετουργικό δεν είναι ανάγκη να σταματήσει, αλλά ταυτοχρόνως είναι βέβαιο πως η εκκλησία και η θεόρατη μπίζνα που κρύβεται στα ράσα θα μπορούσε να χρηματοδοτεί ένα τέτοιο υπερθέαμα και με το παραπάνω. Εν πάσει περιπτώση ένα είναι σίγουρο... πως όλοι μας περιμένουμε μόνο ένα θαύμα για να σωθούμε από τον Γολγοθά που ομολογουμένως μας έχουν βυθίσει. Άρα καλό θα ήταν να μην πολεμάμε τόσο έντονα την πίστη καθαυτή γιατί αν το χάσουμε κ αυτό, χαθήκαμε... Δεν βλάπτει να πιστεύεις σε κάτι ανώτερο που ουκ ολίγες φορές το έχεις επικαλεστεί στη ζωή σου προκειμένου να σε σώσει από άσχημες καταστάσεις. Και δεν είναι λίγες οι φορές που πράγματι σώθηκες απο... θαύμα. Άλλοι το βαφτίζουν απλή σύμπτωση ή τύχη. Πες το όπως θες. Πάντως όλοι ανεξαιρέτως σε μια ανάσταση ελπίζουμε βρε αδερφέ...